X
تبلیغات
سرای بی کسی - شعر
بیا که بر سر آنم که پیش پای تو میرم

ازین چه خوش ترم ای جان که من برای تو میرم

ز دست هجر تو جان می برم به حسرت روزی

که تو ز راه بیایی و من به پای تو میرم

بسوخت مردم بیگانه را به حالت من دل

چنین که پیش دل دیر آشنای تو میرم

ز پا فتادم و در سر هوای روی تو دارم

مرا بکشتی و من دست بر دعای تو میرم

بکن هر آنچه توانی جفا به سایه ی بی دل

مرا ز عشق تو این بس که در وفای تو میرم

+ نوشته شده در  شنبه 20 اسفند1390ساعت 13:5  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
می رسد از دور ، صدای ساز مرد چوپان
صدا ، صدای مهتاب
امید و امید ، که جاودان شود بهاران
صدا صدای آفتاب
وای به سرزمین خورشید شکوه لاله ها چه زیباست
با گل سپید مهت...اب ، طلوع زندگی چو رویاست
وای ، غنچه ی زندگی ، بر لبم ، می زند جوانه
من و بهار پر ترانه من و امید بی کرانه
وای به گوش من می آید صدای ساز مرد چوپان
وای چه قصّه ها می گوید ز لاله ی سرخ بهاران

+ نوشته شده در  جمعه 8 مهر1390ساعت 22:32  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
حْكُمْ بَيْنَنا وَبَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِ‏، فَاِنَّهُمْ غَرُّونا وَ خَدَعُونا وَ خَذَلُونا، وَغَدَرُوابِنا وَقَتَلُونا و نَحْنُ‏ عِتْرَةُ نَبِيِّكَ‏ وَ وَلَْدُ حَبيبِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ الَّذِى اصطَفَيْتَهُ بِالرِّسالَةِ، وَائْتَمَنْتَهُ عَلى‏ وَحْيِكَ، فَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا فَرَجاً وَمَخْرَجاً، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ،

السلام علیک یا بقیة الله (ارواحنا لک الفداء)

چه شد ز آتش هجران دلم کباب نشد *** ندیدن تو برایم چرا عذاب نشد

چه شد نبودنت ای مایه حیات دلم *** برای عاشق غمدیده قدر آب نشد

ببین که حبس گنه گشته استغاثه ما *** هزار آه کشیدیم و مستجاب نشد

نیاز سال مرا به نگاه خویش بده *** از این خلاصه تر ای مهربان جواب نشد

خدا مرا به تو بیهوده مبتلا ننمود *** کسی به عشق تو دلداده بی حساب نشد

هنوز هم که هنوز است بر تو پابندم *** به جز خیال تو در سینه انقلاب نشد

بیا و از من مسکین دلی به دست آور *** دعای گوشه نشینان کم از ثواب نشد

بیا که بی تو زمانه سیاه و تاریک است *** جهان بدون تو روشن به آفتاب نشد

من از تو ساده نخواهم گذشت ای آقا *** به هر بهانه که گفتی گدا مجاب نشد

شمیم عطر زیارت وزیده ای یاران *** به شوق کرب و بلا دل تپیده ای یاران

+ نوشته شده در  دوشنبه 20 تیر1390ساعت 15:34  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
یاوَران مَسِم (من مستم دوستان)
یاوَران مَسِم (من مستم دوستان)
مِن مَسِ مَخمور باده ی اَ لَسِم (من مست مخمور بادهٔ ازلی‌ام)
لوتفِ دوس هاما مُوحکَم گِرد دَه سِم (لطف دوست آمد و محکم دستم را گرفت)
لوتفِ دوس هاما مُوحکَم گِرد دَه سِم (لطف دوست آمد و محکم دستم را گرفت)

فَرماوَه ساقی بلوا مینای مِن (ساقی گفت از مینای من بنوش)
سَرشار که سا غَر بِدهَ پَیا پِی (ساغر جام لبریز را پیاپی بده)
پَیا پِی پِر کِرد پَیا پِی نوشام (پیاپی پر کرد و پیاپی نوشیدم)

تا کِه دیده ی دِل هِجرَ دوس نوشا (تا چشم دل دوری دوست را احساس کرد)
تا کِه دیده ی دِل هِجرَ دوس نوشا (تا چشم دل دوری دوست را احساس کرد)

شوئله ی نارِ عِشق پَر چی ﮊََه پُوسِم (شعلهٔ آتش عشق از پوستم بیرون زد)
شوئله ی نارِ عِشق پَر چی ﮊََه پُوسِم (شعلهٔ آتش عشق از پوستم بیرون زد)
خالی ﮊَه خالی مَملو ﮊَه دوسِم (از چیزهای خاکی و دنیوی خالی شدم و حالا وجود دوست تمام وجودم را فرا گرفته‌است)

یاوَران مَسِم (من مستم دوستان)
یاوَران مَسِم (من مستم دوستان)
مِن مَسِ مَخمور باده ی اَ لَسِم (من مست مخمور بادهٔ ازلی‌ام)
لوتفِ دوس هاما مُوحکَم گِرد دَه سِم (لطف دوست امد و محکم دستم را گرفت)
لوتفِ دوس هاما مُوحکَم گِرد دَه سِم (لطف دوست امد و محکم دستم را گرفت)

ای دِل تا کَسی چُو خوم نای وَ جوش (ای دل تا کسی مانند خم نجوشد)
ای دِل تا کَسی چُو خوم نای وَ جوش (ای دل تا کسی مانند خم نجوشد)
حَلقه ی بَندَگی عِشق نَه کِی وَ گوش (و حلقه بندگی عشق را به گوش نکند)

مَحرَمِ نمو هرگز وَ اَسرار (هرگز محرم اسرار نمی‌شود)
نَخلِ ئومیدِش دوسی نایِر بار (نخل امیدش میوه دوستی نمی‌گیرد)
نَخلِ ئومیدِش دوسی نایِر بار (نخل امیدش میوه دوستی نمی‌گیرد)
نَخلِ ئومیدِش دوسی نایِر بار (نخل امیدش میوه دوستی نمی‌گیرد)
+ نوشته شده در  چهارشنبه 11 خرداد1390ساعت 10:58  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
رو رو که نه ای عاشق ای زلفک و ای خالک    ای نازک و ای خشمک پابسته به خلخالک
با مرگ کجا پیچد آن زلفک و آن پیچک              بر چرخ کجا پرد آن پرک و آن بالک
ای نازک نازک دل دل جو که دلت ماند             روزی که جدا مانی از زرک و از مالک
اشکسته چرا باشی دلتنگ چرا گردی             دل همچو دل میمک قد همچو قد دالک
تو رستم دستانی از زال چه می ترسی           یا رب برهان او را از ننگ چنین زالک
من دوش تو را دیدم در خواب و چنان باشد        بر چرخ همی گشتی سرمستک و خوش حالک
می گشتی و می گفتی ای زهره به من بنگر   سرمستم و آزادم ز ادبارک و اقبالک
درویشی وانگه غم از مست نبیذی کم            رو خدمت آن مه کن مردانه یکی سالک
بر هفت فلک بگذر افسون زحل مشنو             بگذار منجم را در اختر و در فالک
من خرقه ز خور دارم چون لعل و گهر دارم        من خرقه کجا پوشم از صوفک و از شالک
با یار عرب گفتم در چشم ترم بنگر                 می گفت به زیر لب لا تخدعنی والک
می گفتم و می پختم در سینه دو صد حیلت     می گفت مرا خندان کم تکتم احوالک
خامش کن و شه را بین چون باز سپیدی تو      نی بلبل قوالی درمانده در این قالک

+ نوشته شده در  چهارشنبه 28 اردیبهشت1390ساعت 9:46  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

دانه فلفل سياه و خال مه رويان سياه

هر دو جان سوزند اما اين كجا و آن كجا

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 فروردین1390ساعت 10:24  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

شب است و سکوت

               آسمان پر ستاره، پر ز نور

پنجره با نگاهی پر ز غم

              می کند سوی آسمان یک نظر

                                 سلام ای ستاره

چه زیباست جشنتان گرد ماه

چه زیباست که باشی میان هزاران هزار چلچراغ

سلام ای ستاره

                     چه خوشبختی تو

آیا ضیافت شبانگاهیتان را به رخ من می کشانی؟؟؟

                      آری من تنها مانده ام اینجا

                              هیچ کس را ندارد با من کار

                     خسته و چشم انتظار

چشم انتظار عابری گم کرده راه

                 تا که از روی ترحم خنده ای بر من کند

یا که با دست محبت خاک از رویم بر کند

                               آری ای ستاره

                               دیر سالیست به امید قطره ای باران

تمام هوس تشنگی ام را در امید آغوش به انتظار کشیده ام

                               و من هنوز پی گذشت سالها

در انتظار آغوش بر آستانه امید ایستاده ام

                                                        تا شاید ...

+ نوشته شده در  یکشنبه 22 فروردین1389ساعت 16:31  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
رو آن ربابی را بگو مستان سلامت می‌کنند       وان مرغ آبی را بگو مستان سلامت می‌کنند
وان میر ساقی را بگو مستان سلامت می‌کنند       وان عمر باقی را بگو مستان سلامت می‌کنند
وان میر غوغا را بگو مستان سلامت می‌کنند       وان شور و سودا را بگو مستان سلامت می‌کنند
ای مه ز رخسارت خجل مستان سلامت می‌کنند       وی راحت و آرام دل مستان سلامت می‌کنند
ای جان جان ای جان جان مستان سلامت می‌کنند       یک مست این جا بیش نیست مستان سلامت می‌کنند
ای آرزوی آرزو مستان سلامت می‌کنند       آن پرده را بردار زو مستان سلامت می‌کنند
+ نوشته شده در  سه شنبه 27 بهمن1388ساعت 20:31  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
دامن از دست من، ای یار! کشیدی، چه توانم؟
گله یی نیست اگر دامن اغیار گرفتم
من کجا یاد تو از خاطر سودازده راندم؟
یا کجا جز تو کسی یار وفادار گرفتم؟
تا رُخت شمع فروزنده ی بزم دگران شد
من چو تاریکی شب گوشه ی دیوار گرفتم
گله کردی که چرا یار تو یار دگران شد

دیدی، ای دوست، به یاری ز تو اقرار گرفتم؟

+ نوشته شده در  سه شنبه 13 بهمن1388ساعت 17:15  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
ژاله بر سنگ افتاد چون شد؟
ژاله خون شد خون چه شد؟
خون چه شد، خون جنون شد
ژاله خون کن، خون جنون کن
سلطنت زين جنون واژگون کن
ژاله بر گل نشان، گل پران کن
بر شهيدان زمين گلستان کن
نام گمنام ها جاودان کن
تا به صبح آيد شام تيره
در شب تيره آتشفشان کن
دست در کُن، شو خطر کُن
خانه ی ظلم زير و زبر کن
جان خواهر
روستايی، برادر
پيشه ور، ای جوان، ای دلاور
ما همه يک صف و در برابر
آن ستمکاره، آن تاج بر سر
خواهر من، گرامی برادر
چون به هر حال تنهاست مادر
من به خاک افتادم تو بگذر
بهر ايجاد دنيای بهتر
ای شما ای صف بيشماران
اشک من در نظار شمايان
بر سر هر گذرگاه و ميدان
ژاله شد، ژاله شد
ژاله چون شد؟
ژاله خون ژاله دريای خون شد
خون جنون خون جنون
سلطنت واژگون سلطنت واژگون

+ نوشته شده در  سه شنبه 6 بهمن1388ساعت 10:47  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
شبـی کـه آواز نـی تــو شنیـدم          چــو آهـوی تشنـه پـی تـو دویـدم
دوان دوان تا لب چشمه رسیدم         نشـانـه‌ای از نــی و نغمـه نـدیـدم
               توای پــری کجایی؟         که رخ نمی‌نمایی
               از آن بهشت پنهـان         دری نمی‌گشایی
                                   
مـن همه جــا ، پی تـو گشته‌ام          از مــه و مهــر ، نشـان گــرفتـه‌ام
بـــوی تــــو را ، ز گـل شنیـده‌ام          دامـــن  گـــل  ، از  آن  گــرفتـه‌ام
               توای پــری کجایی؟         که رخ نمی‌نمایی
               از آن بهشت پنهـان         دری نمی‌گشایی
                                   
دل مــن ، سـرگشتــة تــوسـت          نفســـم   ،   آغشتـــة تـــوســت
بـه بـاغ رؤیـاهـا ، چـوگلت بـویـم          در آب و آئینـه ، چـو مـهــت جـویم
                                توای پــری کجایی؟
در این شب یلدا ، ز پی‌ات پـویم          بـه خواب و بیداری ، سخنت گویم
                                توای پــری کجایی؟
                                   
مــه و ستـاره درد مـن می‌داننـد          که همچـو من پـی تـو سرگردانند
شبـی کنــار چشمـه پیـدا شــو          میـان اشـک مـن چــو گـل وا شــو
               توای پــری کجایی؟         که رخ نمی‌نمایی
               از آن بهشت پنهـان         دری نمی‌گشایی

+ نوشته شده در  شنبه 26 دی1388ساعت 10:20  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
یک ساعتی گذشته ازاین کاروان کلام
دیروز کربلای مـــعـــلّا ، کنون به شام

بازار شوم و  باطل کوفه در التهاب 
زین پس، حـمـاسه مانده  و مــا و ره امــام

راهی به وسعت هـمه تاریخ شـیعـیان
از ابتدای  غدیر و از حبلِ  اعتصام

از روز نحس سقیفه ، از نهضت فدک
تا مرثیه سرایی بانو پس از قیام

تا سجده های ساکت مسجد پس از غروب
تا ذکر و فکر و مکتب و زندان سرخ فام

تا سلـسلـه طلای سخن از نبـوغ دین
تا انتظار و غیبت و یک راه ناتمام

گشته همه ضمیمه و تکرار و مانده است
امضا و مهـر دفتر تاریخ و اخــتـتــام

یعنی هنوز مانده که ما امتحان شویم
مهتر شویم و وحشی جان را کنیم رام

مانده که در رقابت پر رمز و حادثه
ما، ما شویم و وحدت دل را کنیم تام

مانده که ارض فاصله هامان یکی شود
با عبدِ  صالحِ  وارث  فقط  دوگــام

مانده که هیئت مسـتـضعـفـین مان
باشد طلایه دار عدالت به طور عام

مانده،ولی نه ماندن مکتب و وطن
یعنی ، توقف ما، شده حالا بلا و دام

ما مانده ایم در عقبِ غربِ روزگار
با بردگی به محضر شیطان به احترام

ما مانده ایم و صحنۀ آشوب این جهان
جایی که دفن هستی انسان،بود مرام

ما مانده ایم و فقط قلب و عقلمان
دارد هنوز تپش عشق علی الدوام

این قلب و عرش و حرم هم هدیه ایست
شاید برای روز مبادا و التزام

شاید برای لحظۀ امید و انقلاب
تا انتخاب یکی،هیچ، هردو، کدام؟

شاید برای سبز و سپید مبارزه
تا سرخ  یار شهید بی نشان و نام

شاید برای شور و نشاط تظاهرات
گلبانگ ساعتِ تکبیرِ پشت بام

با پای رفتن و حرکت ز ظلم شاه
یا مشت آهنی به سر سلطنت نظام

یادش بخیر آن همه دیدار و عاشقی
با آن ترانه زیبا:«خمینی ، ای امام»

+ نوشته شده در  چهارشنبه 9 دی1388ساعت 13:23  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

بر سر خوان بلا ، عيوق و شاه کربلا

هردو مهمان اند ، اما اين کجا و آن کجا

يونس اندر بطن هود واصغر اندر گهوار

هردو عطشان اند، اما اين کجا و آن کجا

پدر ابراهيم ، اسماعيل و اکبر کربلا

هردو قربان اند ، اما اين کجا و آن کجا

ماه گردون در فلک ، ماه بني هاشم به خاک

هردوتابان اند ، اما اين کجا و آن کجا

مريم از هجر مسيح ، زينب از داغ  حسين

هر دو گريان اند ، اما اين کجا و آن کجا

يوسف اندر فعر چاه ، شاه دين در قتلگاه

هردو عريان اند ، اما اين کجا و آن کجا

+ نوشته شده در  دوشنبه 7 دی1388ساعت 14:57  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
گلی را اگر می‌چینید
گیاهی می‌میرد
زیرا یک بار
فقط یک بار خواب تبر را می‌بینند
حالا آمده‌اید به خاطر چیدن گل سرخ
ساقه نازک گل سرخ

به خاطر کندن گل سرخ اَره آورده‌اید؟
چرا اَره؟
فقط به گل سرخ بگویید تو:هی !تو
خودش می‌افتد و می‌میرد
کشتن یک نوزاد که زهر نمی‌خواهد
با کلاشینکف که پروانه شکار نمی‌کنند
فقط به مادرش بگویید که شیر ندهد به یک قنداق
و پروانه را بگذارید لای تکه‌های یخ ...
+ نوشته شده در  دوشنبه 23 آذر1388ساعت 9:42  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

شانه های زخمی اش را هیچ کس باور نداشت

بار غربت را کسی از روی دوشش بر نداشت

 

در نگاهش کوفه کوفه غربت و دلواپسی

عابر دلخسته جز نتهائیش یاور نداشت

 

بامهای خانه های مردم بیعت فروش

وقت استقبال از او جز سنگ و خاکستر نداشت

 

می چکید از مشک هاشان جرعه جرعه تشنگی

نخل هاشان میوه ای جز نیزه و خنجر نداشت

 

سنگها کمتر به پیشانی او پا می زدند

نسبتی نزدیک اگر با حضرت حیدر نداشت

 

روی گلگون و لبی پر خون و چشمانی کبود

سرنوشتی بین نامردان از این بهتر نداشت

 

سر سپردن در مسیر سربلندی سیره اش

جز شهادت آرزوی دیگری در سر نداشت

 

*

 دخترش با دیدن بازارهای کوفه گفت

خوب شد بابای من در دست انگشتر نداشت

+ نوشته شده در  یکشنبه 22 آذر1388ساعت 14:57  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

خشکید و کویر لوت شد دریامان

امروز بد و بدتر از آن فردامان

زین تیره دل دیو صفت، مشتي شمر 

چون آخرت يزيد شد دنيا‌مان

+ نوشته شده در  جمعه 20 آذر1388ساعت 2:59  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
بنال ای نی که من غم دارم امشب

نه دلسوز و نه همدم دارم امشب

دلم زخم است از دست غم یار

هم از غم چشم مرهم دارم امشب

همه چیزم زیادی میکند حیف

که یار از این میان کم دارم امشب

چو عصری آمد از در گفتم ای دل

همه عیشی فراهم دارم امشب

ندانستم که بوم شام غمگین

به بام روز خرم دارم امشب

برفت و کوره ام در سینه افروخت

ببین آه دمادم دارم امشب

به دل جشن و عروسی وعده کردم

ندانستم که ماتم دارم امشب

درآمد یار و گفتم دم گرفتیم

دمم رفت و همه غم دارم امشب

به امیدی که گل تا صبحدم هست

به ﻣﮋگان اشک شبنم دارم امشب

مگر آبستن عیسی است طبعم

که بر دل بار مریم دارم امشب

سر دل کندن از لعل نگارین

عجب نقشی به خاتم دارم امشب

اگر روئین تنی باشم به همت

غمی همتای رستم دارم امشب

غم دل با که گویم شهریارا
که محرومش ز محرم دارم امشب........
+ نوشته شده در  دوشنبه 16 آذر1388ساعت 18:41  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
    
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است
   
تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی
نگر که زخون تو به هر گام نشان است
   
آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است
    
باشد که یکی هم بنشانی بنشیند
بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است
    
از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از آن روست که خونابه فشان است
    
دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ی ایام دل آدمیان است
    
دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت
این دست که پامال سواران خزان است
    
روزی که بجنبد نفس باد بهاری
بینی که گل و سبزه کران تا به کران است
    
ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
دردی ست در ین سینه که همزاد جهان است
    
از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند
 یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است
    
خون می چکد از دیده در این کنج صبوری
این صبر که من می کنم افشردن جان است
    
از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود
گنجی ست که اندر قدم راهروان است .
+ نوشته شده در  چهارشنبه 11 آذر1388ساعت 11:13  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ای که دور از تو چون مرغ پرشکسته‌ام 

 بی تو در باغ غم، منتظر نشسته‌ام

 می‌نویسم امشب از صفای دل، نامه‌ای پر آرزو برای تو

 که به دیدنم بیا، دور از این بهانه‌ها 

 تو طنین شعر عاشقانه‌ای 

 همچو روح شادی زمانه‌ای 

 تو بیا که بشکفد به لبم ترانه‌ای

 چه شود گر بدهی جواب نامه‌ی مرا 

 بنویسی دو سه جمله با کلام بی‌ریا 

 که در آن‌جا ز خیال من نمی‌شوی رها

پس از این هم نبری به عشق دیگری تو راه 

 می‌نویسم امشب از صفای دل

نامه‌ای پر آرزو برای تو 

 که به دیدنم بیا 

 دور از این بهانه‌ها...

+ نوشته شده در  دوشنبه 9 آذر1388ساعت 9:40  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

     خــون تــو آفـــتـاب شـد از بـام هـا گـذشــت

     شـد کـوه ســیـل و بر سر بدنـام ها گـذشـت

     نـامــت شـــراب کـوثـر ایـمان و عشـق بـود

     صــدها هـزار جـرعـه شـد از جام ها گذشت

     آن ظـهـر تـشـنـه فاصـله ی بـا تـو را بـریـد

     تـیـغـی که از گـلـوی گــل انــدام ها گـذشـت

     رویــایــشـان مـغـازلـه ی بـا لـــب تــو بـود

     وقـتـی شـرار تـشــنـگی از کـام ها گـذشـت

     هر عـابـری به حضرت چشمت دخیل بسـت

     آن روز در پــنــاه تـــو از دام هـا گــذشـت

     قـومـی که کـور بـود و چـراغ تـو را نـدیـد

     از بـحـر بی کــرانـه ی اکــرام ها گــذشـت

     خـورشیـد دل  فروز تـو تـنها یک اربـعـین

     از ابـــر بـی اصــالــت ابـهـام هـا گــذشــت

     بـس قـرن ها که نـام تـو پـیـچیـده در جهان

     بس روز ها که قافله از «شام ها» گـذشـت

     ایـنـک تویی که آینه ی هر چه عـاشـقـی ...

+ نوشته شده در  شنبه 7 آذر1388ساعت 12:24  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
ارغوان شاخه ی هم خون جدا مانده ی من آسمان تو چه رنگ ست امروز ؟ آفتابی ست هوا ٬ یا گرفته ست هنوز ؟ من درین گوشه که از دنیا بیرون ست ٬ آسمانی به سرم نیست از بهاران خبرم نیست آنچه میبینم دیوار است آه این سخت سیاه آنچنان نزدیک ست که چو بر می کشم از سینه نفس نفسم را بر می گرداند ره چنان بسته که پرواز نگه در همین یک قدمی می ماند کور سویی ز چراغی رنجور قصه پرداز شب ظلمانی ست نفسم میگیرد که هوا هم اینجا زندانی ست هر چه با من اینجا ست رنگ رخ باخته است آفتابی هرگز گوشه ی چشمی هم بر فراموشی این دخمه نیانداخته است اندرین گوشه ی خاموش فراموش شده کز دم سردش هر شمعی خاموش شده یاد رنگینی در خاطر من گریه می انگیزد ارغوانم آنجاست ارغوانم تنهاست ارغوانم دارد می گرید چون دل من که چنین خون آلود هر دم از دیده فرو میریزد ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار ٬ با عزای دل ما می آید ؟ که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است ؟ اینچنین بر جگر سوختگان داغ بر داغ می افزاید ارغوان پنجه ی خونین زمین دامن صبح بگیر وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس کی برین دره غم می گذرند ؟ ارغوان خوشه ی خون بامدادان که کبوترها بر لب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند جان گلرنگ مرا بر سر دست بگیر به تماشا گه پرواز ببر آه بشتاب که هم پروازان نگران غم هم پروازند ارغوان بیرق گلگون بهار تو بر افراشته باش شعر خون بار منی یاد رنگین رفیقانم را بر زبان داشته باش تو بخوان نغمه نا خوانده ی من ارغوان شاخه ی هم خون جدا مانده من ......
+ نوشته شده در  دوشنبه 2 آذر1388ساعت 9:53  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
389

چو گل هر دم به بويت جامه در تن
کنم چاک از گريبان تا به دامن
تنت را ديد گل گويی که در باغ
چو مستان جامه را بدريد بر تن
من از دست غمت مشکل برم جان
ولی دل را تو آسان بردی از من
به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هيچ کس دوست دشمن
تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سينه چون در سيم آهن
ببار ای شمع اشک از چشم خونين
که شد سوز دلت بر خلق روشن
مکن کز سينه‌ام آه جگرسوز
برآيد همچو دود از راه روزن
دلم را مشکن و در پا مينداز
که دارد در سر زلف تو مسکن
چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ
بدين سان کار او در پا ميفکن

+ نوشته شده در  جمعه 29 آبان1388ساعت 15:30  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
          الهـــــی دل بلا بی دل بلا بی           گنه چشــمـان کرده دل مبــتلا بی

          اگر چشمان نکردی دیده بانی           چه داند دل که خوبان در کجا بی

          

        خوشا آن دل که از خود بیخبر بی          ندونه در سفــر یا در حضـــر بی

        به کوه ودشت و صحراهمچو مجنون       پی لیلی دوان با چشــم تر بی

 

        اگــر دردم یکی بودی چه بودی            وگـر غم اندکی بودی چــه بودی

        به بالیــنم طبــیبی یا حبــیبی            از این هردو یکی بودی چه بودی

 

          دریــغا از غـــم و درد جـــدایی           به چشمانم نمــــانده روشــنایی

           گرفــتارم به دام غــربت و درد            نه یــار و همــدمی نه آشـــنایی

 

          ســـر راهت نشینم تا بیــــایی          در شــادی به روی ما گــشــایی

         شود روزی به روز مو  نشیــنی          که تا بینی چه سخته بی وفایی

+ نوشته شده در  دوشنبه 25 آبان1388ساعت 13:54  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
آخرين شب گرم رفتن ديدمش
لحظه هاي واپسين ديدار بود
او به رفتن بود و من در اضطراب
ديده‌ام گريان، دلم بيمار بود
گفتمش: از گريه لبريزم مرو!
گفت: جانا! ناگزيرم، ناگزير
گفتم: او را لحظه‌اي ديگر بمان
گفت: مي‌خواهم، ولي دير است دير!
در نگاهش خيره ماندم، بي اميد
سر نهادم غمزده بر دوش او
بوسه‌هاي گريه آلودم نشست
بر رخ و برلاله‌هاي گوش او
ناگهان آهي کشيد و گفت: واي!
زندگي زيباست گاهي، گاه زشت
گريه را بس کن، مرا آتش نزن
ناگزيرم از قبول سر نوشت
شعله زد در من، چو ديدم موج اشک
برق زد در مستي چشمان او
اشک بي طاقت در آن هنگامه ريخت
قطره قطره از سر مژگان او
از سخن مانديم و با رمز نگاه
گفت: مي دانم جدايي زود يود
با نگاه آخرينش بين ما
هاي هاي گريه بدرود بود ...

+ نوشته شده در  یکشنبه 24 آبان1388ساعت 15:40  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم
ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک ختا دشمن جان بود مر
اگرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم

منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم
آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهاد
خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم

دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشه دهر
بر سر آتش جور تو کبابش کردم

زندگی‌ کردن من مردن تدریجی بود
آنچه جان کند تنم، عمر حسابش کردم

+ نوشته شده در  شنبه 23 آبان1388ساعت 15:55  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

لاله خونین کفن از خاک سر آورده برون
خاک مستوره قلب بشر آورده برون
دل ماتم زده مادر زاری است که مرگ
از زمین همره داغ پسر آورده برونش
آتشین آه فرو مرده مدفون شده است
که زمین از دل خود شعله ور آورده برون
راست گویی که زبانهای وطن خواهان است
که جفای فلک از پشت سر آورده برون
یا به تقلید شهیدان ره آزادی
طوطی سبز قبا سرخ پر آورده برون
یا که بر لوح وطن خامه خونبار بهار
نقشی از خون دل رنج بر آورده برون

+ نوشته شده در  دوشنبه 18 آبان1388ساعت 9:10  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
اين تبر
كه در دستان توست
يك روز
در تو رخنه خواهد كرد
روزي كه ديگر
كاري از دستت برنمي آيد
آهاي آقاي هرچه از قافله غافل!
فقط چند پله بالاتر

+ نوشته شده در  چهارشنبه 13 آبان1388ساعت 11:42  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
خدا از هرچه پنداری جدا باشد
خدا هرگز نمی خواهد خدا باشد
نمی خواهد خدا بازیچه ی دست شما باشد
که او هرگز نمی خواهد چنین آیینه ی وحشت نما باشد
هراس از وی ندارم من
هراسی زین اندیشه ها در پی ندارم من
خدایا بیم از آن دارم
مبادا رهگذاری را بیازارم
نه جنگی با کسی دارم نه کس با من
بگو موسی بگو موسی پریشانتر تویی یا من؟
نه از افسانه می ترسم نه ازشیطان
نه از کفر و نه از ایمان
نه از دوزخ نه از حرمان
نه از فردا نه از مردن
نه از پیمانه می خوردن
خدا را می شناسم از شما بهتر
شما را از خدا بهتر
خدا را می شناسم من
+ نوشته شده در  یکشنبه 10 آبان1388ساعت 12:55  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ای يوسف خـوش نام ما
خوش ميروی بر بام ما
ای در شکــسته جام ما
ای بــــر دريـــده دام ما

ای نـــور ما، اي سـور ما
ای دولــــــت منصـــور ما
جوشی بنه در شــور ما
تا می شـــود انگـــور ما

ای دلبـــر و مقصـــود ما
ای قبلــه و معبـــــود ما
آتش زدی در عــــــود ما
نظاره کـــــــن در دود ما

ای يار ما عيّـــــــــــار ما
دام دل خمّـــــــــــــار ما
پا وا مکــش از کــــار ما
بستان گرو دستـــــار ما

در گل بمــــــانده پای دل
جان ميدهم چه جای دل
وز آتـــــش ســـودای دل
ای وای دل، ای وای مـا

+ نوشته شده در  شنبه 9 آبان1388ساعت 9:17  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
این جایم

بر تلی از خاکستر

پا بر تیغ می کشم

و به فریب هر صدای دور

دستمال سرخ دلم را تکان میدهم
+ نوشته شده در  چهارشنبه 6 آبان1388ساعت 11:26  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست
باور کنید که پاسخ آیینه سنگ نیست
سوگند می برم به مرام پرندگان
در شهر ما سزای پریدن تفنگ نیست


در کارگاه رنگرزان دیار ما
رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست
دارد بهار می گذرد با شتاب عمر
فکری کنید فر صت پلکی در نگ, نیست

تنها یک نفر به قله تاریخ می رسد
هر مرد پا شکسته که تیمور لنگ نیست
+ نوشته شده در  دوشنبه 4 آبان1388ساعت 15:32  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 



یا رضا مولا علی الموسی الرضا

یا رضا یا بن علی و مصطفا

یا رضا من صید و اندر دام تو

تا شود جانم به پای تو فدا

یا رضا سلطان سلطانان تویی

قلب ما را شاد کردی زین شفا

یا رضا من آمدم در پای تو

تا کلام حکمتت رد به صدا

خاک پای زائر دارالشفا

سرمه چشمم کنم چون توتیا

یا رضا ای ضامن آهو مدد

می کند به قلب من یاد شما

از شمیم پرچم سلطان طوس

می رسد بوی حریم کربلا

+ نوشته شده در  یکشنبه 3 آبان1388ساعت 12:54  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
تو خاموشی خونه خاموشه
شب آشفته گل فراموشه
بخواب که امشب پشت این روزن
شب کمین کرده رو به روی من
تب آلوده تلخ و بی کوکب
شب شب غربت شب همین امشب
لای لایی من به جای تو شکستم
تو نبودی من به سوگ غم نشستم
از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم
لالالالا آخرین کوکب
لباس رویا بپوش امشب
لالالالا ای تن تب دار
اشکامو از رو گونه هام بردار
لالالالا سایه بیدار
نبض مهتابو دست من بسپار
لای لایی من به جای تو شکستم
تو نبودی من به سوگ غم نشستم
از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم
تو خاموشی خونه خاموشه
شب آشفته گل فراموشه
بخواب که امشب پشت این روزن
شب کمین کرده رو به روی من
تب آلوده تلخ و بی کوکب
شب شب غربت شب همین امشب
+ نوشته شده در  شنبه 2 آبان1388ساعت 15:41  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ای آسمان زیبا امشب دلم گر فته

از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته

یک سینه غرق مستی دارد هوای بار ان

از این خر اب رسوا امشب دلم گرفته

امشب خیال دارم تا صبح گریه کردن

شرمنده ام خدایا امشب دلم گرفته

خونه دل شکسته بر د یدگاان تشنه

باید شود هویدا امشب دلم گرفته

ساقی عجب صفایی دار د پیاله تو

پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته

گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است

فر دا به چشم اما امشب دلم گر فته

+ نوشته شده در  چهارشنبه 29 مهر1388ساعت 14:5  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
مرغ ســحر ناله سر كن 
داغ مرا تازه تر كن
زآه شرر بار، اين قفس را
برشكن و زير و زبر كن 
بلبل پر بسته ز كنج قفس درآ
نغمهء آزادی نوع بشــر سرا
وز نفسی عرصهء این خاك توده را، پرشرر كن 
ظلم ظالم ، جور صيّاد
آشيانم داده بر باد
ای خدا، ای فلك، ای طبيعت
شامِ تاريكِ ما را سحر كن 
نو بهار است
گل به بار است
ابر چشمم، ژاله بار است
اين قفس چون دلم
تنگ و تار است
شعله فكن در قفس ای آه آتشين 
دست طبيعت گل عمرِ مرا مچين
جانب عاشق نگه ای تازه گل 
از اين ، بيشتركن ،بيشتركن ، بيشتركن
مرغ بی دل، شرح هجران ، مختصر، مختصر كن 
مرغ بی دل، شرح هجران ، مخــتصـــر، 
مختـصـر كـن
+ نوشته شده در  دوشنبه 27 مهر1388ساعت 13:54  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
در قرن های دور
در بستر نوازش یك ساحل غریب
- زیر حباب سبز صنوبرها -
همراه با ترنم خواب آور نسیم
از بوسه های پر عطش آب و آفتاب ،
در لحظه ای كه ، شاید
یك مستی مقدس
یك جذبه ، یك خلوص
خورشید و خاك و آب و نسیم و درخت را
در بر گرفته بود ،
موجود ناشناخته ای ، در ضمیر آب
یا روی دامن خزه ای ، در لعاب برگ
یا در شكاف سنگی ،
در عمق چشمه ای ،
از عالمی كه هیچ نشان در جهان نداشت ،
پا در جهان گذاشت

فرزند آفتاب و زمین و نسیم و آب
یك ذره بود – اما –
جان بود ، نبض بود . نفس بود .
قلبش به خون سبز طبیعت نمی تپید
نبضش به خون سرخ تر از لاله می جهید

فرزند آفتاب و زمین و نسیم و آب
در قرن های دور
افراشت روی خاك لوای حیات را
تا قرن های بعد
آرد به زیر پر ، همه كائنات را !

آن مستی مقدس
آن لحظه های پر شده از جذبه های پاك
آن اوج ، آن خلوص
هنگام آفرینش یك شعر ،
در من هزار مرتبه تكرار می شود .
ذرات جان من
در بستر تخیل گسترده تا افق
- آن سوی كائنات -
زیر حباب روشن احساس
از جام ناشناخته ای مست می شوند .
دست خیال من
انبوه واژه های شناور را
در بیكرانه ها پیوند می دهد .

آنگاه شعر من
از مشرق محبت ،
چون تاج آفتاب پدیدار می شود .

این است شعر من
با خون تابناك تر از صبح
با تار و پود پاك تر از آب !

این است كودك من و ، هرگز نگویمش
در قرن های بعد ، چنین و چنان شود ،
باشد ، شبی طنین تپش های جان او
با جان دردمندی ، همداستان شود .
+ نوشته شده در  یکشنبه 26 مهر1388ساعت 9:40  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
کودک این قرن هرشب در حصار خانه‌یی تنهاست

پر نیاز از خواب اما! وحشتش از بستر آینده و فرداست

بانگ مادرخواهیش، آویزه‌یی در گوش این دنیاست

گفته‌اند افسانه ها از مهربانیهای مادر، غمگساریهای مادر

در برگهواره‌ها، شب زنده داریهای مادر

لیک آن کودک ندارد هیچ باور

شب چو خواب آید درون دیده‌ی او

پرسد از خود"باز امشب مادرم کو"

بانگ آرامی برآید:

"چشم بر هم نه که امشب مادرت اینجاست"

پشت یک میز،

زیر پای دودهای تلخ سربی رنگ

درمیان شعله‌های خدعه و نیرنگ

در تلاش و جستجوی بخت!

چهره‌اش لبریز از زنگار فکر برد

فکر باخت، فکر پوچ، فکر هیچ!

کودک تنها دهد آواز:

 مادر!

خالهای بخت من در دستهای تست

آری آن دستی که محکم می‌فشارد برگ بازی را

زود برخیز از میان شعله‌های خدعه و نیرنگ

سخت می‌ترسم که دست تو و بخت من

بسوزد بر سر این آتش خون رنگ

های و هوی این صداها:

آخرین دست، آخرین برگ، آخرین شانس

راه می‌بندد بروی ناله‌های کودکانه

می‌پرد ازخواب

دیده در بیداری آن چیزی که او در خواب دیده

شام دیگر چونکه خواب آید درون دیده‌ی او

پرسد از خود "باز امشب مادرم کو "

بانگ آرامی درون گوش او آهسته لغزد:

 مادرت اینجاست !...

در سرای رنگی شب زنده داران

در هوای گرم و عطرآمیز یک زندان

قامت آن مادر زیبا بگرد قامت بیگانه‌یی

پیچان و دستش گردن آویز است

پای آنها در زمین نرم آهنگی قدم ریز است

آن اطاق از بانگ نوش‌وخنده‌ی مستانه لبریز است

می‌زند فریاد :

مادر !

جای من آنجاست

آغوشی که مرد ناشناسی سرنهاده

ناله‌های پرشگفتش گم شود در نعره‌های :

آخرین دور

آخرین رقص

آخرین جام

تا سپیده دم که خواب از دیده‌ی شبها در آید

مادر آن کودک تنها

درون لانه‌ی آغوش ها پر می‌گشاید

دیده در بیداری آن چیزی که او در خواب دیده

شام دیگر مادرش در خانــه‌است ، آنجاست

در اطاق او جدالی با پــدر برپاست

گفتگویی تلخ و ناهنجار ، دعوایی پر از تکرار

باز دعوا بر سر پـول است و دعوا بر سر ننـگ‌خیانتهاست

                                                        کودک بیچاره ترسان ، لرز لرزان

                                                           سرکند در زیر بالاپوش پنهان

                                                        پیش خود گوید:

                                           " خوش آنشب‌ها که در این خانه مادر نیست! "

                                            از هیاهوی شباهنگام :

                                            آخرین دست، آخرین رقص، آخرین جام

                                                آخرین دعوای ننگ و نام

                                                کی رود در خواب راحت

                                                    کودک این قرن بی‌فرجام؟

+ نوشته شده در  جمعه 24 مهر1388ساعت 11:27  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید
دامن ز دست کشته خود روز نیمه جان
خونین فتاده روز از آن تیغ خون فشان
در خک می تپید و پی یار می خزید
خندید آفتاب که : این اشک و آه چیست ؟
خوش باش روز غمزده هنگام رفتن است
چون من بخند خرم و خوش این چه شیوناست ؟
ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست
نالید روز خسته که : ای پادشاه نور
شادی از آن توست نه از آن من : بلی
ما هر دو می رویم ازین رهگذر ولی
تو می روی به حجله ومن می روم به گور

+ نوشته شده در  دوشنبه 20 مهر1388ساعت 12:57  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
مرغ سحر ناله سر مکن
دید گان خسته تر مکن
ما ز اه و ناله خسته ایم
ما غمین و دل شکسته ایم
گوشمان ز ناله کر مکن
ناله سر مکن ناله سر مکن

نغمه های شادمان خوان
صد سرود جاودان خوان
با نوای عاشقانه خوان
عمر مانده را چنین هدر مکن
ناله سر مکن ناله سر مکن
ظلم ظالمان همیشه هست
جرم مجرمان همیشه هست
مکر روبهان همیشه هست
بر دهان ظالمان بزن
از گناهشان گذر مکن
ناله سر مکن ناله سر مکن

صورت ار به سیلی چو خون کنم
به که راز خود ز دل برون کنم
پیش دشمنان را گلایه چون کنی
دشمنان خویش را خبر مکن
ناله سر مکن ناله سر مکن


مرغ سحر ناله سرمکن
دید گان خسته تر مکن
+ نوشته شده در  یکشنبه 19 مهر1388ساعت 7:11  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
خوشا آنکه همچون تو مست از جهان می‏رود
خوشا آنکه همچون تو مست از شراب الست از جهان می‏رود
خوشا آنکه همچون تو در خواب مست
به دور از غم هرچه هست از جهان می‏رود
کسی با خود از این جهان ارمغانی نبرد
خوشا آنکه همچون تو با جام و نامی به دست از جهان می‏رود
پس از تو نه می می‏توان نوش کرد
نه بر نغمه و سوزِ سازی توان گوش کرد
چه فخری به خود می‏فروشد زمین
که همچون تو رامشگری را در آغوش کرد
پس از این چه خواهد کشید از فراقِ تو سنتور تو
که نتواند او هم غمت را فراموش کرد
+ نوشته شده در  یکشنبه 12 مهر1388ساعت 10:27  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
با تو دیشب تا کجا رفتم
با تو دیشب تا کجا رفتم
تا خدا وانسوی صحرای خدا رفتم
من نمی گویم نمی گویم ملایک بال در بالم شنا کردند
من نمی گویم که باران طلا آمد
با تو لیک ای عطر سبزعطر سبز سایه پرورده
ای پری که باد می بردت
از چمنزار حریر پر گل پرده
تا حریم سایه های سبز
تا بهار سبزه های عطر
تا دیاری که غریبیهاش می آمد به چشم آشنا ، رفتم
پا به پای تو که می بردی مرا با خویش
همچنان کز خویش و بی خویشی
در رکاب تو که می رفتی
هم عنان با نور
در مجلل هودج سر و سرود و هوش و حیرانی
سوی اقصامرزهای دور
تو قصیل اسب بی آرام من ، تو چتر طاووس نر مستم

تو گرامیتر تعلق ،‌ زمردین زنجیر زهر مهربان من
پا به پای تو
تا تجرد تا رها تا رها تا رها رفتم
+ نوشته شده در  چهارشنبه 8 مهر1388ساعت 23:17  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

چند ساعت پیش رسما اعلام گردید استاد پرویز مشکاتیان بر اثر سکته قلبی فوت نمود و برای همیشه از میان ما رفت ... یادش برای همیشه به آستان جانان پیوست....

دریغ و درد که استاد مشکاتیان از بین ما رفت

مرد شیرين پنچه و شیرین نواز سنتور برای همیشه خاموش شد

آنجاكه سازي خاموش ميشود.روحي لطيف پر ميكشد

پرواز اسطوره سنتور ايران به بهشت ارواح زيبارابه اهالي خوش احساس موسيقي تسليت عرض مينماييم


فلــک با ما چـرا این داستان رفت ؟
چــرا ماندی تـو و مشکاتیان رفت ؟
شــکن سنتــــور را همچــون دل ما
که بی او نغمه و ســـاز از میان رفت
بهــــار هــرگز نیــــاید گو بدینجا
که در قــــلب هنــر خار خزان رفت
چه خواهـد بـود موسیقی از این پس
کزین جـــادو ، هنر را دودمان رفت
کســــی کاو خالـــــق بیــداد بودی
ز بیـداد زمـــــانه اینــــــچنان رفت
خـدا را با دگــــــر عشـــاق می ساز
که شور و شوق جـــان عاشقان رفت
کجــــا خواهـــی زدن تیـــر جـفا را
که از جور و جفـــای تو ، نشان رفت
خدا را بس کن ای صوفی که در دهر
نمیـــرد آنکــه نامـش جاودان رفت

+ نوشته شده در  سه شنبه 31 شهریور1388ساعت 10:10  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
خدايا، مطربان را انگبين ده
براى ضرب، دستي آهنين ده
چو دست و پاى وقف عشق كردند
تو همشان دست و پاى راستين ده
چو پر كردند گوش ما ز پيغام
تو شان صد چشم بخت‏ شاه‌‏بين ده
كبوتروار نالانند در عشق
تو شان از لطف خود برج حصين ده
ز مدح و آفرينت هوش‌ها را
چو خوش كردند، همشان آفرين ده
جگرها را ز نغمه آب دادند
ز كوثرشان تو هم ماء مَعين ده
خمُش كردم كريما، حاجتت نيست
كه گويندت: چنان بخش و چنين ده‏ / مولانا

+ نوشته شده در  دوشنبه 30 شهریور1388ساعت 9:14  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
ای شادی !
 آزادی !
 ای شادی ِ آزادی !
روزی که تو بازآیی
 با این دل ِ غم پرورد
 من با تو چه خواهم کرد ؟
 غم هامان سنگین است
 دل هامان خونین است
 از سر تا پامان خون می بارد
 ما سر تا پا زخمی
ما سر تا پا خونین
 ما سر تا پا دردیم
 ما این دل ِ عاشق را
 در راه ِ تو آماج ِ بلا کردیم
 وقتی که زبان از لب می ترسید
 وقتی که قلم از کاغذ شک داشت
 حتی ، حتی حافظه از وحشت ِ در خواب سخن گفتن می آشفت
 ما نام ِ تو را در دل
 چون نقشی بر یاقوت
می کندیم
وقتی که در آن کوچه ی تاریکی
 شب از پی ِ شب می رفت
 و هول سکوتش را
 بر پنجره ی بسته فرو می ریخت
 ما بانگ ِ تو را با فوران ِ خون
 چون سنگی در مرداب
 بر بام و در افکندیم
 وقتی که فریب ِ دیو
 در رخت ِ سلیمانی
انگشتر رایک جا با انگشتان می برد
 ما رمز ِ تو را چون اسم ِ اعظم
 در قول و غزل قافیه می بستیم
از می از گل از صبح
از آینه از پرواز
 از سیمرغ از خورشید
 می گفتیم
 از روشنی از خوبی
 از دانایی از عشق
 از ایمان از امید
 می گفتیم
آن مرغ که در ابر سفر می کرد
 آن بذر که در خاک چمن می شد
 آن نور که در آینه می رقصید
 در خلوت ِ دل با ما نجوا داشت
 با هر نفسی مژده ی دیدار ِ تو می آورد
 در مدرسه در بازار
در مسجد در میدان
در زندان در زنجیر
 ما نام ِ تو را زمزمه می کردیم
 آزادی!
آزادی !
 آزادی !
آن شب ه، آن شب ها ، آن شب ها
آن شب های ظلمت ِ وحشت زا
 آن شب های کابوس
 آن ش های بیداد
 آن شب های ایمان
 آن شب های فریاد
 آن شب های طاقت و بیداری
در کوچه تو را جُستیم
بر بام تو را خواندیم
 آزادی !
 آزادی !
 آزادی !
 می گفتم :
 روزی که تو بازآیی
من قلب ِ جوانم را
 چون پرچم ِ پیروزی
بر خواهم داشت
 وین بیرق ِ خونین را
 بر بام ِ بلند ِ تو
 خواهم افراشت
 می گفتم :
 روزی که تو باز آیی
این خون ِ شکوفان را
 چون دسته گل ِ سرخی
 در پای تو خواهم ریخت
 وین حلقه ی بازو را
 در گردن ِ مغرورت
خواهم آویخت
ای آزادی !
 بنگر !
 آزادی !
 این فرش که در پای تو گسترده ست
 از خون است
 این حلقه ی گل خون است
 گل خون است ...
ای آزادی !
 از ره ِ خون می آیی
 اما
 می آیی و من در دل می لرزم :
 این چیست که در دست ِ تو پنهان است ؟
 این چیست که در پای تو پیچیده ست ؟
 ای آزادی !
 آیا
با زنجیر

 می آیی ؟ ...

                                      از استاد ابتهاج

+ نوشته شده در  سه شنبه 24 شهریور1388ساعت 9:16  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
خانه ام آتش گرفته است آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را تارشان با پود

من به هر سو می دوم گریان
در لهیب اتش پر دود

وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از درون خسته سوزان
می کنم فریاد، ای فریاد، ای فریاد...

از فراز بام هاشان شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب

من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش

زان دگر سو شعله برخیزد به گردش دود
تا سحرگاهان که می داند که بود من شود نابود.

خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر

وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریاد ، ای فریاد

+ نوشته شده در  دوشنبه 23 شهریور1388ساعت 9:4  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم
قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

دلم صد بار می‌گوید که چشم از فتنه بر هم نه
دگر ره دیده می‌افتد بر آن بالای فتانم

تو را در بوستان باید که پیش سرو بنشینی
و گر نه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم

رفیقانم سفر کردند ، هر یاری به اقصایی
خلاف من که بگرفته است دامن در مغیلانم

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم
کسی را پنجه افکندم که درمانش نمی‌دانم

فراقم سخت می‌آید ولیکن صبر می‌باید
که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم

مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی
شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم

شبان آهسته می‌نالم مگر دردم نهان ماند
به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت
من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت

هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم



+ نوشته شده در  شنبه 21 شهریور1388ساعت 10:23  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان‌کن
ندارم جز زبان دل، دلی لبریز از مهر تو،
تو ای با دوستی دشمن!
زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید
برادر گر که می‌خوانی مرا،
بنشین برادر وار

تفنگت را زمین بگذار،
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان‌کُش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را  خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه، غفلت،
این برادر را
به خاک و خون بغلتانی؟
گرفتم در همه
احوال حق‌گویی و حق‌جویی...
و حق با توست
ولی حق را ــ برادر جان ــ
به‌زور این زبان نافهم آتش‌بار
نباید جست...
اگر این بار شد  وجدان خواب
آلوده‌ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...

دانلود زبان آتش

+ نوشته شده در  دوشنبه 16 شهریور1388ساعت 12:49  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
چراغ های شهر چرخنده در سر من
در اینجا می آید شب و رفتن به رختخواب
من در اینجا نشسته است که در کافه شب
عشق من نمی خواهد برود
هرگز آرزو پایان از شما
ساعت گذر از تنهایی
شما هنوز هم گم شده
از کجا به شما برود ، امشب؟

درست مثل فرشته ، شما در حال
خانه ای در آسمان شما ، you're ستاره من
درست مثل فرشته در شب
یخ در آتش ذوب شدن در نور

درست مثل فرشته
در حال انتظار برای شما
اجازه بدهید پایین آسان
فرشتگان را می خواهم
شما فرشته من
ÖH با من تماس
به من بدهد بالا ، انرژی بالا

من صلیب خیابانها برای تلفن
رقص سایه ها ، هنوز هم به خودم
من در اینجا نشسته است که در کافه شب
عشق من نمی خواهد برود
کافه خالی است ، می رود شب توسط
از یک میلیون ستاره در آسمان تابیدن
شما هنوز هم گم شده ، جایی که به شما مراجعه امشب؟
+ نوشته شده در  دوشنبه 16 شهریور1388ساعت 12:32  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

City lights spinning in my head
Here comes the night and go to bed
I'm sitting here in that night café
My love won't go away
Never-ending dreams of you
Lonely hours passing through
Still missing you
Where will you go, tonight ?

Just like an angel, you are
Home at your heaven, you're my star
Just like an angel in the night
Ice in the fire melt in the light

Just like an angel
Waiting for you
Let me down easy
Like angels do
You're my angel
Oh call me
Give me high, high energy

I cross the streets for a telephone
Shadows dancing, still on my own
I'm sitting here in that night café
My love won't go away
Café is empty, the night goes by
A million stars shine in the sky
Still missing you, where will you go tonight ?


+ نوشته شده در  یکشنبه 15 شهریور1388ساعت 10:17  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
رندان سلامت می کنند ، جان را غلامت می کنند
مستی ز جامت می کنند ، مستان سلامت می کنند
غوغای روحانی نگر ، سیلاب طوفانی نگر
خورشید ربانی نگر ، مستان سلامت می کنند
ای آرزوی آرزو ، آن پرده را بردار از او
من کس نمی دانم جز او ، مستان سلامت می کنند
آن دام آدم را بگو ، وان جان عالم را بگو
وان یار و همدم را بگو ، مستان سلامت می کنند

ای ابر خوش باران بیا ، ای مستی یاران بیا
ای شاه طراران بیا ، ای شاه طراران بیا


+ نوشته شده در  شنبه 14 شهریور1388ساعت 15:49  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
گر چه پیمان را شکستم بر سر پیمانه ام

با همه بد عهدی ام آن عاشق دیوا نه ام   

گر به  ظاهر دورم از در گاه تو ای نازنین 

باز  هم مشتاق  روی دلکش جانا نه ام    

از در  میخانه ات  ای شاهد  خوبان مران 

با همه عصیان همان دردی کش میخانه ام   

پرده  بردار  از رخ زیبا  که مشتاق  تو ام  آن 

رخ  زیبا  ندیده  ،واله   ودیوانه ام

+ نوشته شده در  چهارشنبه 4 شهریور1388ساعت 10:5  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
به نسیمی همه ی راه به هم می ریزد
کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد؟
 سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
با همین سنگ زدن، ماه به هم می ریزد
عشق بر شانه ی هم چیدن چندین سنگ است
گاه می ماند و ناگاه به هم می ریزد
آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است
دل به یک لحظه ی کوتاه به هم می ریزد
آه! یک روز همین آه، تو را می گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد!

+ نوشته شده در  سه شنبه 3 شهریور1388ساعت 19:18  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
خاطرم درياي پرغوغا است
ياد تآن چون سکه اي سيمين رها بر آب اين درياست.
خاطر دريا پريشان است
سينه ي دريا پر از تشويش توفان است.
دست من در موج و چشمم سوي ساحل هاست
قلب من منزلگه دل هاست.
نه بر اين دريا سکوني
نه به ساحل ها چراغ رهنموني
کي برآيد از افق شمع بلند آفتابم؟
تا درنگ آرم دمي
تا بياسايم کمي
تا در اين امواج يادي، يادگاري را بيابم.
اي دريغا سر به سر موج است و گرداب است يا غرقاب
سکه ي سيمين فروتر مي رود در آب

+ نوشته شده در  یکشنبه 1 شهریور1388ساعت 9:14  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

اي همه مردم ، درين جهان به چه كاريد ؟

عمـر گـرانمايه را چگونـه گـذرانيـد ؟

هرچه به عالم بود اگر به كف آريد

هيـچ نـداريـد اگـر عـشـق نـداريـد

واي شما ، دل به عشق اگر نسپاريد ،

گر به ثريا رسيد هيچ نيرزيد !

عشق بورزيد ،

دوست بداريد !

+ نوشته شده در  چهارشنبه 21 مرداد1388ساعت 8:47  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
پركن پياله را،
كاين آب ِ آتشين،
ديري است ره به حالِ خرابم نمي‌برد!

اين جام‌ها - كه در پي هم مي‌شود تهي -
درياي ِ آتش است كه ريزم به كام ِ خويش،
گرداب مي‌ربايد و
آبم نمي‌برد!

من با سمند ِ سركش و جادويي ِ شراب،
تا بيكرانِ عالم پندار رفته‌ام
تا دشتِ پرستارهء انديشه‌هاي گرم
تا مرز ناشناختهء مرگ و زندگي
تا كوچه باغ ِ خاطرهاي گريز پا،
تا شهر يادها ....
ديگر شراب هم
جز تا كنار ِ بستر ِ خوابم نمي‌برد!

هان اي عقابِ عشق!
از اوج قله‌هاي ِ مه‌آلود ِ دوردست
پرواز كن به دشتِ غم‌انگيز ِ عمر ِ من
آنجا ببر مرا كه شرابم نمي‌برد ...!

آن بي ستاره ام كه عقابم نمي‌برد!

در راه زندگي،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،
با اينكه ناله مي‌كشم از دل كه: آب .... آب ...!
ديگر فريب هم به سرابم نمي‌برد

پركن پياله را .....
+ نوشته شده در  سه شنبه 20 مرداد1388ساعت 9:29  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

واسطه نیار ، به عزتت خمارم

حوصله هیچ کسی رو ندارم

کفر نمیگم ، سوال دارم

یک تریلی محال دارم

تازه داره حالیم می شه چیکارم

میچرخم و میچرخونم ٬ سیارم

تازه دیدم حرف حسابت منم

طلای نابت منم

تازه دیدم که دل دارم ، بستمش

راه دیدم نرفته بود ، رفتمش

جوونه نشکفته رو ٬ رستمش

ویروس که بود حالیش نبود هستمش

جواب زنده بودنم مرگ نبود ! جون شما بود ؟



ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه 19 مرداد1388ساعت 14:42  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

تهمت کافريم آمده ايمان ببرد

نيست ايمان که از اين معرکه شيطان ببرد

بي گمان روح پلنگي است به جنگل زده تا

خواب از چشم غزل خيز غزالان ببرد

يا نه گرگي که که به قصد رمه پيدا نشده

آمده بره نخواباند وچوپان ببرد .

وقتي از بي خبري عقل به بيراهه رود

به سردار انا الحق سر رندان ببرد

چه کنم آتش زرتشت مرا مي طلبد

کاش ققنوس تنم راه به ميدان ببرد

آسماني که شود ملک کلاغان چه کند

هدهدي کو که خبر پيش سليمان ببرد

ترسم اين است که يعقوب تحمل نکند

بويي از قصه اگر باد به کنعان ببرد

مانده ام هيچ دري وا نشده رو به رويم

نکند باز غزل سر به گريبان ببرد

ذهنم آبستني يک درد سر تازه شده

کاش خوابي غم اين ذهن پريشان ببرد
+ نوشته شده در  شنبه 17 مرداد1388ساعت 8:19  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
دوستي برگ گل زندگي است ،
 دوستي را نخريدست كسي ،
 آسماني كه در آن رنگ محبت ننشست ،
رنگ ديگر نپذيرد به خودش ،
 من به همراه توام ،
 پا به پاي تو ،
 تو را مي خوانم ،
تو در اينجايي و من دور جهان مي گردم ،
 دوستت دارم اگر باز مرا مي خواهي ،
 رنگ چشمان من از سرخي لبهاي تو است ،
 آفتاب دل من باش و بتاب ،
 تا به گرماي تو از ياد برم سردي دل

+ نوشته شده در  سه شنبه 13 مرداد1388ساعت 11:26  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
ا بود سر به زیر تر از آبشار بود
قیصر که سر بلند تر از کوهسار بود

از رود سد شده به تحمل صبورتر
اما دلیل زمزمه ی جویبار بود

افتاده مثل ریگ ته درّه می نمود
آن ایستاده شعر که خود قلّه دار بود

قیصر نه، درد، درد نه، قیصر... خدای من
تا مرگ هم به دوستی اش پایدار بود

معیار نا شکافته اش زخم بسته است
او بغض بی عیاری این روزگار بود

تنها شبانه می شد از او باج جان گرفت
صبح از گشاده رویی او شرمسار بود

اندوه او فراتر از این های های ماست
او شعر بود و همهمه ی ما شعار بود

+ نوشته شده در  دوشنبه 12 مرداد1388ساعت 1:13  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
قطره قطره گریه كرد ابر تا تمام شد

آسمان كه جیغ زد شهر ازدحام شد

 

شب كه لخته لخته بود، ریخت روی شیشه‌ها

شیشه‌ها بخار كرد، تیرگی مدام شد

 

روز مثل شب سیاه، شب چروك و چرك بود

ماه خون‌دماغ كرد، صبح رنگ شام شد

 

نقره بود، قیر شد، آسمان اسیر شد

چشم‌ها كه پیر شد، چاه پشت بام شد

 

ماه، ماه نخشب است، این فریب هر شب است

در زمین خدا نبود، بندگی تمام شد

 

سال‌ها سكندری، مستی و قلندری

رقص‌های بندری، عاید عوام شد

 

زنده باد و مرده باد، مرد گفت و مرده گفت

زندگی به باد رفت صرف ننگ و نام شد

 

ای غروب بی‌اذان! ابر گریه می‌كند

خلق تا ركوع رفت ناگهان قیام شد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 8 مرداد1388ساعت 23:9  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
اردیبهشت بودم
پر از عبور
شبیه دلشوره
شبیه کاغذی مچاله در مشت
شبیه خطی زیر کلمه ای
شبیه عطری آشنا در ازدحام
شبیه تار مویی بیرون از روسری
شبیه ردّ انگشتی بر شیشه 

اخمو بودم و
کاسه ی لبریخته هایم را سر می کشیدم
پر از عبور
در زمزمه ای یکریز
کوچه می رفت و خیابان بر می گشت
می رفتی و برمی گشتم
می رفتم و ...

: کجای دلم بگذارمت به کسی بر نخورد؟!

+ نوشته شده در  سه شنبه 6 مرداد1388ساعت 0:36  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
امشب ای زیباترین رویای من
گل کن از سر شاخه لالای من

در سراب خواب من سبزینه نیست
خسته شد تصویرم و آیینه نیست

بسکه تنها سوخت در تب شعر من
سکته خواهد کرد امشب شعر من

آخر ای شب من شبیه بیشه ام
رحم کن نیلوفر بی ریشه ام

گوشوار حسرتم، گوشم بده
آه سرگردانم، آغوشم بده

زادگاه من درخت بید بود
سالها همسایه ام خورشید بود

شاپرک بودم مرا پرواز برد
هر پرم را یک نسیم ناز برد

مادر من دختر مهتاب بود
من به دنیا امدم او خواب بود

داستانها دوستانم بوده اند
قصه ها ورد زبانم بوده اند

مثل همسالان شبنم زاد خود
پر کشیدم من هم از میلاد خود

ناگهان در نور عزلت وا شدم
سایه ام ترسید و من تنها شدم

چشم واکردم زمانم رفته بود
قایق رنگین کمانم رفته بود

پوپک من از نیستانها گذشت
کهکشانم از بیابانها گذشت

اینک ای شب من گیاهی خسته ام
در تب آیینه آهی خسته ام
+ نوشته شده در  پنجشنبه 1 مرداد1388ساعت 15:52  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
از شعله شعر من زبان می‌سوزد
حرفی بزنم اگر، دهان می‌سوزد
چندی‌ست سرم لانه ققنوسان است
بالی بتکانم آسمان می‌سوزد

اسبی که به روی قالی خانه‌ی ماست
در تاخت و تاز خالی خانه‌ی ماست
آن گاو که در تابلو نقاشی است
خوشبخت‌تر از اهالی خانه‌ی ماست!

با سرعت بی‌مهار واگن هایش
با لشکر بی‌شمار واگن هایش
از   دور  قطار  زندگی  می‌ آید
تنهایی و مرگ، بار واگن‌هایش

بگذار که مشکلات را درک کنی
تا لذت کیش و مات را درک کنی
زحمت بکش این پیاز را پوست بگیر
تا فلسفه‌ی حیات را درک کنی

از آتشم و زبانه‌ام گم شده است
از بادم و آشیانه‌ام گم شده است
از آبم و رود، رود  سرگردانم
در خاک کلید خانه‌ام گم شده است

او مثل همیشه خواب‌هایش آبی است
کار من بی‌چاره ولی بی‌خوابی است
من گربه‌ی ولگرد خیابان هستم
او گربه ی چاق و چله‌ی قصابی است

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست
در هر قفسی کلید امیدی هست
چشمک زدن ستاره در شب، یعنی
توی چمدان ماه خورشیدی هست

من از سر شعر دست اگر بردارم
شاید سر راحت به زمین بگذارم
خوابم که نمی‌برد به این زودی‌ها
باید دو هزار گرگ را بشمارم

در شعر خود اعتراض می‌کاشت جلیل
هی پنجره‌های باز می‌کاشت جلیل
میلیونر شهر می‌شد امروز اگر
جای کلمه پیاز می‌کاشت جلیل

+ نوشته شده در  سه شنبه 30 تیر1388ساعت 0:0  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

سفر ادامه دارد و شب از کناره می رود
گریوه ها و دشت های رهگذر
دوباره شکل یافتند و روشنی
که آفریدگار هستی است
دوباره آفریدشان
سفر ادامه دارد و من از دریچه ی ترن
به کوه ها و دشت ها سلام عاشقانه ای
که جویبار جاری و
جوان روشنی ست
در کویر پیر سوختن
روانه می کنم
لطافت هوای بامداد را
ز گیسوان دختری که از میان پنجره
فشانده موی نرم خویش را به دوش باد
روایتی رها و عاشقانه می کنم
سفر ادامه دارد و در آستان صبحدم
درخت های پسته در کنار راه
سکوت سبز خویش را به آب داده اند
و رشد سالیانه ی ستاک های ترد را
پس از تحمل عبوس یک درنگ قهوه ای

به ابر و باد و آفتاب داده اند
سفر ادامه دارد و میان بهت دشت ها
کبوتران وحشی از میان حلقه های چاه
نگاه های حیرت اند سوی آسمان
که می روند و می روند و می روند
فراتر از یقین بدان سوی گمان
سفر ادامه دارد و
پیام عاشقانه ی کویرها به ابرها
سلام جاودانه ی نسیم ها به تپه ها
تواضع لطیف و نرم دره ها
غرور پاک و برف پوش قله ها
صفای گشت گله ها به دشت ها
چرای سبز میش ها و قوچ ها و بره ها
سفر ادامه دارد و بهار با تمام وسعتش
مرا که مانده ام به شهر بند یک افق
به بی کرانه می برد
و من به شکر این صفا و
این رهایی رهاتر از خدا
تمام بود خویش را
که لحظه ای ست از ترنم غریب سیره ای
نثار بی کرانی تو می کنم
زمان ادامه دارد و سفر تمام می شود

+ نوشته شده در  یکشنبه 21 تیر1388ساعت 21:21  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

من بدون تو کیَم ؟
من بدون تو چگونه زنده ام؟

من بدون تو ، شبیه آهویی
                              بدون پا !
                              در میان جنگلی بزرگ...

یا شبیه یک مجسمه که توی پارک
                                بچه ها به آن 
                                          سنگ می زنند
                    یا به دوش آن سوار می شوند و
                                                            داد می زنند...

من بدون تو شبیه یک مترسکم
                                     میان مزرعه

من بدون تو ؟!
- چه قدر ترسناک می شوم ! –



تو ، بی نهایتی
من ، صفر ِ صفر
        پوچ و هیچ
تو بدون من چه قدر راحتی !
من ، ولی
       کنار نام تو
             هست می شوم
به ذکر نام تو
             مست می شوم

نام تو
ذکر ناب
ساده و صمیمی و قشنگ
مثل آب
آب ، نام کوچک تو است...

آب ها ، سال هاست
با تلفظ ِ نام تو
         گریه می کنند و خیس می شوند...



من بگویمت که کیستی ؟
                   چیستی ؟
کشتی حروف ِ من برای وصف تو
                         به گِل نشسته است...


تو معلمی
دفتر و کتاب من پر از
        مشق ِ نام توست
                         پر از
                         حرف های ناب توست

سال هاست
بر در کلاس ایستاده ام
- چشم بر در حیاط مدرسه -
                         تو را
                         انتظار می کشم !


من پُر از توام
تو همیشه با منی
طبق حرف های شعر من
هستی ِ تمام هست ها تویی
این همه ، تویی و من هنوز هم
                             تو را
                                    ندیده ام !

+ نوشته شده در  پنجشنبه 18 تیر1388ساعت 19:45  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
در گذر از عاشقان رسيد به فالم
دست مرا خواند و گريه كرد به حالم

روز ازل هم گريست آن ملك مست
نامه تقدير را كه بست به بالم

مثل اناري كه از درخت بيفتد
در هيجان رسيدن به كمالم

هر رگ من رد يك ترك به تنم شد
منتظر يك اشاره است سفالم

بيشه شيران شرزه بود دو چشمش
كاش به سويش نرفته بود غزالم

هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از كه بنالم

+ نوشته شده در  چهارشنبه 17 تیر1388ساعت 2:33  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
آنها که به سر در طلب کعبه دويدند
چون عاقبت الامر به مقصود رسيدند
رفتند...
رفتند که بينند در آن خانه خدا را
بسيار بجستند...خدا را نديدند
چون معتکف خانه شدند از سر تکليف
ناگاه خطابي هم از آن خانه شنيدند
کي خانه پرستان چه پرستيد گل و سنگ...
آن خانه پرستيد که پاکان طلبيدند...

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 تیر1388ساعت 17:4  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
قـرارِ آخـره اما ... بـرایِ اولیـن بـاره
که قلبم خالی از عشقه ... که حرفام نقطه‌چین داره

کجـا رفتـه هیاهـویِ هـزار و یک شبِ رویا ؟
کجـا جا مـونده مجـنـونِ همیشه عاشقِ لیلا ؟ 

تو کـه تو شهرِ تاریکی، به آغـوشـم امون دادی
چـرا خـورشـیدِ قلبت رو به نامحرم نشون دادی؟

دیگه حرفی نمی‌مونه ...  دیگـه وقتِ رهائیـه
تهِ این کوچه‌ی بن‌بست، دوراهـیِ جدائیـه!


نگام کـردی و لرزیدم، هـوایِ رفتنت سرده
مقصـر نه منـم نه تو ... فقط عشقه که نامرده!

غـروب روبـروی ما ، شبـو کم‌کم رقم می‌زد
تو  می‌رفتـی و تنهایی به سمت من قدم می‌زد...

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 تیر1388ساعت 1:47  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

تفاوت میان دو بوسه است
بر لب زخمی سرباز
در میدان جنگ
یا بر پیاله ای درسواحل دور...
شکست خورده ایم
چونان که
باد از هرسو بوزد مخالف است با ما
 
تاریکی را گذاشته ام برای آفتابگردان ها
و خنجر را
برای اقوام کهن
و خیانت را که انواعی دارد:
گاهی سخت است چون خنجری که پهلو را شکافته از پشت
گاهی طعم باروت می دهد
گاهی میرزای کرمانی ...
روی تمام پل های جهان می شکنم و تنها
 به سربازان فکر می کنم..
سربازان
        هیچ گاه روزنامه نمی خوانند
تفنگ ها
          حمام آفتاب نمی گیرند
و همین که دستمان به ماشه برسد
باز نمی گردد
گلوله ای که نشانی رفته است پیشانی را...
دارم تنم را
تکه
تکه فراموش می کنم
پنج انگشتم را روی پیانو جا گذاشته ام
یا درپنج قاره...
تا خشکی ها به آبها برسند
و کریستف کلمب به خانه اش...
چشمهایم را لای کتاب فلسفه
و کودکی ام را پشت خانه ای که  نیست    
و ما می گوییم ماهر بوده است
آنکه تابوتت را ساخته
تا انگشتانت عصایی جوان را به یاد بیاورند
به جای ماشه...
 

برف می بارد
برف
برف
در ادامه برف می بارد
سربازان مرده را
نامه ها را
کودکان
و کتاب ها را می پوشاند
پیش از آنکه به خانه بازگردیم،می گویم:
ما مردمان غنیمت ها بودیم...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 10 تیر1388ساعت 23:48  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
شبستان ثمود ایوان عاد است
مرا مادر در این سامان نزاده‌ست

سیاه است این سواد سایه اندود
مرا در سایه‌ی آتش وطن بود

به شهر من سحر همپایه‌ی ماست
طلوع صبحدم همسایه‌ی ماست

بقای عمر گل، خویشی به یک سوی
دو همسالیم با نرگس، به یک جوی

بهارستان شادی مکتب ماست
نشاط صبحدم مشق شب ماست

گل سوسن گل سوری صحیفه‌ست
صبا جاروکش و هدهد خلیفه‌ست

مرا اینجا از آن گلشن که آورد؟
ز شهر من مرا بی من که آورد؟

غریب است این کبود آدمیخوار
اجل هنگامه‌ی سنگ است و سوفار

زمینش چون عقیق ِ آس کرده‌ست
هوا از بوی خون آماس کرده‌ست

کلاه ابر دارد آفتابش
شرر در آستین دارد سحابش

جراحت برق و اخگر انجم اوست
نحوست نیش مار و کژدم اوست

به گردون چون غزال ِ مانده در گل
مَه از خود می رود منزل به منزل

فرازش فتنه‌بار و فتنه‌بیز است
فرودش فتنه‌زار و فتنه‌خیز است

نه باغ است این، نه راغ است این، نه گلشن
کجا گلخانه می‌ماند به گلخن؟!

نه سر دارم از این سودا نه سامان
که بی ما سوختم در شهر خامان

بسامان کی شود کار من از شاه
کزین دریوزه مردم گم کنم راه

بپردازم از این اشباح خونخوار
کزین سان می نمایند آدمی‌وار

مگس‌وش عنکبوت کام و نام‌اند
به قوّت گرم قوت ِ بام و شام‌اند

سراب است این، سرابُستان من نیست
مرا بیدای این وادی دمن نیست

خوشا عهد وقوف و شهریاران
خوشا با  زُمره طوف ِ شهر ِ یاران...

+ نوشته شده در  سه شنبه 9 تیر1388ساعت 12:57  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

دخترک تنهای تنها در کنار جوی آب
با خودش یا با ترازویش سخن ها داشت باز
قصه زیبای تکراری بی پایان او
« روزی از نو » بود و شب های دراز

 شخصیت های درون قصه اش
آدمک هایی عجیب و بس غریب
خنده هاشان گریه دار و ظاهری
درد هاشان بی فراز و بی نشیب

 آدمک هایی به سرعت در گذر
گرد و خاک کقششان بر جان من
من همانم دختری در رهگذار
این ترازو قصه ایمان من

 صبح های زود از بعد نماز
خواب دیگر از دو چشمم می پرد
کوچه تاریک است و مملو از خدا
قصه امروز را می پرورد

 کم کمک از وزن های مختلف
آدمک هایی هویدا می شود
کوچه روشن تر شده٬‌ کو پس خدا؟
کوچه بی تو ای خدایا٬ می شود؟‌

مردی از ره می رسد با وزن کم
عینکی تاریک بر چشمان او
چشم او تاریک و مملو از خدا
پس خدا اینجاست٬ در ایمان او

 مرد بینا جنسش از جنس خداست
صاف و پاک و ناطق و ساکت ضمیر
نیک می بیند در این دنیای پاک
کور آدم های در پیله اسیر

 مرد را٬ هر روز٬ وزنش می کنم
وزن او کمتر و کمتر می شود
خود به من گفته است فردا دیگر او
با خدا وزنش برابر می شود

+ نوشته شده در  دوشنبه 8 تیر1388ساعت 0:59  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

دیگه از خسته گیام خسته شدم ، خسته شدم

دیگه از بسته گیام بسته شدم ، بسته شدم

می زنم تیغ به بند بستگی مگه آزاد بشم ز خستگی

بسه تنهایی دیگه توی قفس

بسه این قفس بدون هم نفس

دیگه بسه تشنگی بدون آب خوردن فریب و نیرنگ سراب

واسه هر کی دل ِ من تنگ میشه ، تا می فهمه دلش از سنگ میشه

دوستی از رو زمین وا شده

مردی و مردونگی خاک شده

هر کی فکر خودشه تو این زمون

تو نخ ِ آب ِ یخ و گرمی نون

باید حرف دلمو گوش کنم

غم دنیارو فراموش کنم

دستمو بلند کنم به آسمون

خودمو رها کنم از اینو اون

دلمو جدا کنم از آدما سینه مو پُر کنم از یاد خدا

دیگه بسه ، دیگه بسه انتظار

اَبر رحمت به سر دنیا ببار

شب تارِ شب تارِ شب تار

آسمون خورشید و بردار و بیار

+ نوشته شده در  سه شنبه 2 تیر1388ساعت 13:9  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
پرنده گفت:چه بويي چه آفتابي آه بهار آمده است و من به جستجوي جفت خويش خواهم رفت.
پرنده از لب ايوان پريد مثل پيامي پريد و رفت
پرنده کوچک بود
پرنده فکر نمي کرد
پرنده روزنامه نمي خواند
پرنده قرض نداشت
پرنده آدمها را نمي شناخت
پرنده روي هوا و بر فراز چراغهاي خطر
در ارتفاع بي خبري مي پريد
و لحظه هاي آبي را ديوانه وار تجربه مي کرد
پرنده آه فقط يک پرنده بود......

+ نوشته شده در  سه شنبه 26 خرداد1388ساعت 12:0  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
غـــــــــــم دل با که بگویم که مرا یارى نیست

جز تـــــــــو اى روحِ روان، هیچ مددکارى نیست

غم عشق تو به جان است و نگویم به کسى

که در این بــــــــادیه غمزده، غمخوارى نیست

راز دل را نتوانــــــــــــــــــم به کسـى بگشایم  

که در این دیــــــــــــر مغان رازنگهدارى نیست  

ساقى، از ساغـــــر لبـــــریز ز مـــى دم بـربند  

که در این میکـــــده مىزده، هشیارى نیست

درد من، عشق تــــــو و بستر من؛ بستر مرگ  

جز تواَم هیچ طبیببــــــى و پــــــرستارى نیست

لطف کن، لطف و گـــــــذر کن به سر بـــالینم

که به بیمــــــــــارى من جان تو، بیمارى نیست

قلـــــــــم ســـــرخ کشم بر ورق دفتر خویش

هان که در عشق من و حُسن تو، گفتارى نیست
+ نوشته شده در  چهارشنبه 20 خرداد1388ساعت 10:10  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
بی همگان به سر شود بی​تو به سر نمی​شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی​شود


دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو بی​تو به سر نمی​شود


جان ز تو جوش می​کند دل ز تو نوش می​کند
عقل خروش می​کند بی​تو به سر نمی​شود


خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بی​تو به سر نمی​شود


جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی
آب زلال من تویی بی​تو به سر نمی​شود


گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی
آن منی کجا روی بی​تو به سر نمی​شود


دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می​کنی بی​تو به سر نمی​شود


بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی
باغ ارم سقر شدی بی​تو به سر نمی​شود


خواب مرا ببسته​ای نقش مرا بشسته​ای
وز همه​ام گسسته​ای بی​تو به سر نمی​شود


گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من
مونس و غمگسار من بی​تو به سر نمی​شود


بی تو نه زندگی خوشم بی​تو نه مردگی خوشم
سر ز غم تو چون کشم بی​تو به سر نمی​شود


هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد
هم تو بگو به لطف خود بی​تو به سر نمی​شود
+ نوشته شده در  یکشنبه 17 خرداد1388ساعت 13:13  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
با جمله‌ی رندان جهان هم‌کیشم
خیام ترانه‌های پر تشویشم
انگار شراب از آسمان می‌بارد
وقتی که به چشمان تو می‌اندیشم

***
تا بال و پر عمر به رنگ هوس است
از اوج سرازیر شدن یک نفس است
آن لحظه که بال زندگی می‌شکند
در چشم پرنده ، آسمان هم قفس است

***
باران: تب هر طرف ببارم دارم
دهقان: غم تا به کی بکارم دارم
درویش نگاهی به خود انداخت و گفت:
من هرچه که دارم از ندارم دارم

***
زد بانگ کسی که جاده‌ها را می‌زیست:
ای بی‌خبر از عاقبت راه نایست!
آن سوی قدم‌ها که نمی‌دانم کیست
پیوسته کسی هست که می‌گوید: نیست

***
ای صبح نه آبی نه سپیدیم هنوز
در شهر امید ناامیدیم هنوز
دیدی که چه کرد دست شب با من و تو؟
در باز و به دنبال کلیدیم هنوز

***
تا گریه طلسم درد را می‌شکند
دل، حرمت آه سرد را می‌شکند
دریای هزار موج طوفان‌خیز است
اشکی که غرور مرد را می‌شکند

***
او، من، تو... چقدر در تلاشند همه
از حادثه، سنگ می‌تراشند همه
من از تن او گذشت، من او شد و گفت:
ای کاش تو باشی و نباشند همه

***
ای مثل غرور ساده‌ی آینه، فاش
کاری نکنی شکستگی آید و کاش
دیدار تو با آینه حرفی دارد
هم با همه باش و هم جدا از همه باش

***
شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او
شد با شب و گریه روبرو  عاشق او
پایان حکایتم شنیدن دارد:
من عاشق او بودم و او عاشق او ...

***
تا عشق تو داغ بر جبین می‌ریزد
چشمم همه اشک آتشین می‌ریزد
هجران تو را اگر شبی آه کشم
خاکستر ماه بر زمیـــن می‌ریزد

***
در عشق اگر عذاب دنیا بکشی
با اشک به دیده طرح دریا بکشی
تا خلوت من هزار غربت باقی‌ست
تنها نشدی که درد تنها بکشی

***
 روح سحری، ناز دمیدن داری
مثل غزلی تازه شنیدن داری
ای قصه‌ی روزهای «من بودم و تو»
آن قدر ندیدمت که دیدن داری

***
ما خلوت رخوت زده‌ی مردابیم
تصویر سراب تشنگی در آبیم
عالم کفنی به وسعت بی‌خبری‌ست
ای خواب تو بیداری و ما در خوابیم

***
امشب دلم از آمدنت سرشار است
فانوس به دست کوچه‌ی دیدار است
آن‌گونه تو را در انتظارم که اگر
این چشم بخوابد آن یکی بیدار است

***
دیری‌ست که آتش از تنم می‌ریزد
صد حنجره خون از سخنم می‌ریزد
با بار غمی که روی دوشم مانده‌ست
بر کوه اگر تکیه کنم می‌ریزد

***
پیراهن خیس ابر تن‌پوش من است
صد باغ تبرخورده در آغوش من است
این زندگی کبود – این تلخ بنفش
زخمی‌ست که سال‌هاست بر دوش من است

***
در حنجره‌ام شور صدا نیست رفیق
یک لحظه دلم ز غم جدا نیست رفیق
بگذار که قصه را به پایان ببرم
آخر غم من یکی دو تا نیست رفیق

***
من: دهکده‌ها نبض حقایق هستند
او: مردم ده با تو موافق هستند
ناگاه صدای خیس رعدی پیچید:
باران که بیاید همه عاشق هستند

+ نوشته شده در  سه شنبه 5 خرداد1388ساعت 19:59  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ز بـس در گـلو عـقـده دارد دلـم بـه زانـوی غـم سـرگـذارد دلـم

چـنان داغ دار تـوام روز و شـب که خـونـابه از دیـده بـارد دلـم

تـو را ای خـدایـی تریـن آرزو بـه دسـت خـدا مـی سـپــارد دلــم

تو رفتی ولی یاد تو ماندنی است پس از تو چنین می نگارد دلـم

اسـیـرم اســـیـــر غـــم و داغ تـو سـر کـوی تـو خـانـه دارد دلـــم

نـگـاهـی تــو بــر چـشـــــم تــرم مــرو تــو ز خـانــه ای مــــادرم

پـرسـتـوی مـهـاجـرم چـرا ز لانــه مـی روی

 

+ نوشته شده در  شنبه 2 خرداد1388ساعت 10:58  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

خیز و یك شب نظر بیاموزیم
كوله بار سفر بیاموزیم

زیر باران، نگاه باغچه را
نسترن های تر، بیاموزیم

بی خبر تا به چند باید بود؟
زیر و روی خبر بیاموزیم

در كنار قیام آلاله
سجده ای شعله ور بیاموزیم

با اشارات ذهن خورشیدی
ذوق شق القمر بیاموزیم

در شب قدر، یا علی گویان
انفجار سحر بیاموزیم

شعر ناب و نگاه بارانی
آری آری، هنر بیاموزیم

زیر دست و نگاه ابراهیم
طرز كار تبر بیاموزیم

لا به لای روایت آتش
خاطرات خطر بیاموزیم

در پناه حسین برخیزیم
راه پرتاب سر بیاموزیم

زخم كاری به زیر پیراهن
زخمه ی نیشتر بیاموزیم

چه امیدی به گفته های دراز؟
عملی مختصر بیاموزیم

مرگ را طی كنیم در همه حال:
رفتنی مستمر بیاموزیم

ما نبودیم پیش از این مجنون
بیشتر بیشتر بیاموزیم...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 30 اردیبهشت1388ساعت 1:1  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
بارون مياد جرجر
گم شده را بندر
ساحل شب چه دوره
آبش سيا و شوره
اي خدا كشتي بفرست
آتيش بهشتي بفرست
جادة كهكشون كو
زهرة آسمون كو
چراغ زهره سرده
تو سياهيا مي گرده
اي خدا روشنش كن
فانوس راه منش كن
گم شده راه بندر
بارون مياد جرجر.
بارون مياد جرجر
رو گنبد و رو منبر
لكلك پير خسته
بالاي منار نشسته.
 لكلك ناز قندي »
يه چيزي بگم نخندي:
تو اين هواي تاريك
دالون تنگ و باريك
وقتي كه مي پريدي
«؟ تو زهره رو نديدي
عجب بلائي بچه! »
از كجا ميائي بچه؟
نمي بيني خوابه جوجه م
حالش خرابه جوجه م
از بس كه خورده غوره
تب داره مثل كوره؟
تو اين بارون شرشر
هوا سيا زمين تر
تو ابر پاره پاره
زهره چيكار داره؟
زهره خانم خوابيده
«. . . هيچكي اونو نديده
بارون مياد جرجر
رو پشت بون هاجر
هاجر عروسي داره
تاج خروسي داره.
هاجرك ناز قندي »
يه چيزي بگم نخندي:
وقتي حنا ميذاشتي
ابرواتو ورمي داشتي
زلفاتو وا مي كردي
خالتو سيا مي كردي
زهره نيومد تماشا؟
«. . . نكن اگه ديدي حاشا
 حوصله داري بچه! »
مگه تو بيكاري بچه؟
دومادو الان ميارن
پرده رو ورميدارن
دسمو ميدن به دسش
بايد درارو بسنش
نمي بيني كار دارم من؟
دل بي قرار دارم من؟
تو اين هواي گريون
شرشر لوس بارون
كه شب سحر نميشه
«. . . زهره بدر نميشه
بارون مياد جرجر
روي خونه هاي بي در
چهارتا مرد بيدار
نشسه تنگ ديفار
ديفار كنده كاري
نه فرش و نه بخاري.
 مردا، سلام عليكم! »
زهره خانم شده گم
نه لكلك اونو ديده
نه هاجر ورپريده
اگه ديگه برنگرده
اوهو، اوهو، چه درده!
بارون ريشه ريشه
«. شب ديگه صب نميشه
 بچة خسه مونده »
چيزي به صب نمونده
غصه نخور ديوونه
كي ديده كه شب بمونه؟
زهرة تابون اينجاس
تو گره مشت مرداس
وقتي كه مردا پاشن
ابرا ز هم مي پاشن
خروس سحر مي خونه
خورشيد خانوم مي دونه
كه وقت شب گذشته
موقع كار و گشته.
خورشيد بالا بالا
«. گوشش به زنگه حالا
بارون مياد جرجر
رو گنبد و رو منبر
رو پشت بون هاجر
روي خونه هاي بي در . . .
ساحل شب چه دوره
آبش سيا و شوره
جادة كهكشون كو
زهرة آسمون كو؟
خروسك قندي قندي
چرا نوكتو مي بندي؟
آفتابو روشنش كن
فانوس راه منش كن
گم شده راه بندر
بارون مياد جرجر. .
+ نوشته شده در  دوشنبه 28 اردیبهشت1388ساعت 20:14  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ساقی بسوخت و در میخانه نیز هم کوثر بسوخت ساقر و پیما نه نیز هم
شمعی نبود شمع علی بود گل که بود؟ بال و پری بسوخت و پروانه نیز هم
زهرا بسوخت شعله اتش در ان میان قران بسوخت دختر دردانه نیز هم
تدفین و هفت هیچ مراسم تشییع هم نداشت امد بماند رفت غریبانه نیز هم
درداغ او درغم او گریه مویه اه کافی نبود ناله ی جانانه نیز هم
ای مسلمین خانه ی رب دارد احترام ای مسلمین سر در این خانه نیز هم
هل ناصر ینصرنی لحظه ای نخواند در زیر در میان در و کاشانه نیز هم
تابوت را بدید نه تنها حزین نشد زد برروی اجل خنده ی مستانه نیزهم
پهلو شکست سینه شکست بازوان شکست زهرا شکست و محسن دردانه نیز هم
یک طفل بی گناه که به دنیا نیامده کشتند و با او مادر حنانه نیز هم
عاقل شود منکر این روضه های ما حق دارد او عالم ودیوانه نیز هم

+ نوشته شده در  شنبه 19 اردیبهشت1388ساعت 12:5  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

اي شب به پاس صحبت ديرين خداي را
با او بگو حکايت شب زنده داريم
با او بگو چه مي کشم از درد اشتياق
شايد وفا کند بشتابد به ياريم

اي دل چنان بنال که آن ماه نازنين
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من
با او بگو که مهر تو از دل نمي رود
هرچند بسته مرگ کمر بر هلاک من

اي شعر من بگو که جدايي چه مي کند
کاري بکن که در دل سنگش اثر کني
اي چنگ غم که از تو بجز ناله برنخاست!
راهي بزن که ناله ازاين بيشتر کني

اي آسمان به سوز دل من گواه باش
کزدست غم به کوه و بيابان گريختم
داري خبر که شب همه شب دور از آن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ريختم؟

اي روشنان عالم بالا ستاره ها
رحمي به حال عاشق خونين جگر کنيد
با جان من ز من بستانيد بي درنگ
يا پا فرا نهيد و خدا را خبر کنيد!

آري مگر خدا به دل اندازدش که من
زين آه و ناله راه به جايي نمي برم
جز ناله هاي تلخ نريزد ز ساز من
از حال دل اگر سخني بر لب آورم

آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من همه چشمان مست اوست
تنها نه عشق و زندگي و آرزوي من
او هستي من است که آينده دست اوست

عمري مرا به مهر و وفا آزموده است
داند که من آن نيم که کنم رو بهر دري
او نيز مايل است به عهدي وفا کند
اما-اگر خدا بدهد-عمر ديگري!

+ نوشته شده در  چهارشنبه 16 اردیبهشت1388ساعت 23:58  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ماه ديدم شد مرا سوداي چرخ
آن مهي ني کو بود بالاي چرخ


تو ز چرخي با تو مي‌گويم ز چرخ
ور نه اين خورشيد را چه جاي چرخ


زهره را ديدم همي‌زد چنگ دوش
اي همه چون دوش ما شب‌هاي چرخ


جان من با اختران آسمان
رقص رقصان گشته در پهناي چرخ


در فراق آفتاب جان ببين
از شفق پرخون شده سيماي چرخ


سر فروکن يک دمي از بام چرخ
تا زنم من چرخ‌ها در پاي چرخ


سنگ از خورشيد شد ياقوت و لعل
چشم از خورشيد شد بيناي چرخ


ماه خود بر آسمان ديگرست
عکس آن ماهست در درياي چرخ

مولوي

+ نوشته شده در  شنبه 5 اردیبهشت1388ساعت 0:56  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
ماه بالاي سر آبادي است

اهل ابادي در خواب است

باغ همسايه چراغش روشن,

من چراغم خاموش.

ماه تابيده به بشقاب خيار.به لبه كوزه آب.

غوك ها مي خوانند.

مرغ حق هم گاهي.

كوه نزديك است،پشت افراها, سنجد ها.

و بيابان پيداست.

سنگ ها پيدا نيست, گلچهه ها پيدا نيست.

سايه ها يي از دور , مثل تنهايي آب , مثل آواز خدا پيداست.

نيمه شب ببايد باشد.

دب اكبر آن است ,دو وجب بالاتراز بام.

آسمان آبي نيست , روز ابي بود.

ياد من باشد فردا , بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.

ياد من باشد فردا لب سلخ , طرحي از بز ها بردارم,

طرحي از جارو ها , سايه ها شان در آب .

 ياد من باشد , هر چه پروانه كه مي افتد در آب , زود از آب

درآورم             

ياد من باشد فردا لب جوي, حوله ام را هم با چوبه بشويم.

ياد من باشد تنها هستم.

ماه بالاي سر تنهايي است.

+ نوشته شده در  شنبه 29 فروردین1388ساعت 14:41  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
به طعنه گفت به من: روزگار جانكاه است
به من! كه هر نفسم آه در پی آه است

در آسمان خبری از ستاره ی من نیست
كه هر چه بخت بلند است، عمر كوتاه است

به جای سرزنش من به او نگاه كنید
دلیل سر به هوا بودن زمین ماه است

شب مشاهده ی چشم آن كمان ابروست!
كمین كنید كه امشب سر بزنگاه است

شرار شوق و تب شرم و بوسه ی دیدار
شب خجالت من از لب تو در راه است....

+ نوشته شده در  جمعه 21 فروردین1388ساعت 21:32  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

نه ، شاعر نیستم
اما نگاه تو
به جزر و مدّ و طوفان می كشد
                                  گاهی
                                 تمام واژه هایم را...
                             

[ اگر آتش پرستان
     باخبر بودند از گرمای سوزان نگاه تو...! ]

نه ، مجنون نیستم
اما پریشان می كند
حتی نسیمی
گیسوی در رهگذار  بی پناهی ها  رهایم را...

[ مگر دیوانه باشد آدمی
                    خود را به دست عقل بسپارد! ]

نه ، عاشق نیستم
اما جنون و شعر
دست از این سر شوریده
                        هرگز
                               بر نمی دارند
و خالی می كند یك حس مبهم
                                         زیر پایم را...

[ شراری
می تواند دخمه ای خاموش را
                مانند یك آتشكده
                سوزان و بی پایان
                                          برافروزد! ]

+ نوشته شده در  دوشنبه 17 فروردین1388ساعت 23:42  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

آمده باز هم بهار ولی
هرکجا می رود به میل خودش
بچه ها! این زمین بازیگوش
باز هم دور زد به میل خودش

کسی از راه دور آمده باز
چون شما خسته، کوله بار به دوش
می خرد از شما کلوچه و غم
بچه ها! بچه های دستفروش!

گل و نقل و ترانه آورده
نوبهاری که آمده از راه
مثل هرسال منتظر مانده
پشت دروازه های اردوگاه

و خدا بچه ها! برای شما
یک بهار از بهشت خواهد چید
با شما آن بهار خواهد ماند
و سر ِ کوره خشت خواهد چید

این همه کند و خسته می گذرد
سالهای بدون یاد بهار
کاشکی بعد از این خدا نبرد
بچه ها را فقط ز یاد بهار...

+ نوشته شده در  جمعه 14 فروردین1388ساعت 0:26  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

ایستاده ایم
در برابر دری شگفت...

تا کنون چه بی شمار
از دری که بسته است
تا فراتر از هراس،
سرزمین عطرهای ناشناس
                                  رفته اند

در ، ولی هنوز
آن چنان که بوده
                - ناگشوده-
                         مانده است!



مثل ناگهان
جان ما
شبیه غنچه ای
          گشوده می شود
و مرگ چون نسیم
از آستان جان ما
                    عبور می کند!



زندگی
جز همین درآمدن
جز همین گذار
جز درنگ ساده ای
در اتاق انتظار
                  نیست!

+ نوشته شده در  پنجشنبه 6 فروردین1388ساعت 10:42  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
آن وقتها که ماه بلوری ظریف بود
پایم هزار کوچهء شب را حریف بود
بانوی قدبلند بهاری که می رسید
یک صندلی نقره برایش ردیف بود

با هر تکان ِ پیرهن سنگ دوزی اش
عطر بنفشه رنگ شب عید می وزید
آوازهای خیس سرانگشتهای او
هی قطره قطره بر سر هر کوچه می چکید

بارانی از ستاره و صبح و سلام را
در جیبهای خستهء این عابران خیس...
از برکه های روشن چشمان آبی اش
می ریخت بر زمین، کمی از آسمان خیس

بر قله های برف ِ تنش، آفتاب داغ
روی حریر پیرهنش گل دمیده بود
شور تلاطمی که در امواج می گرفت
از چین گیسوان طلایش رسیده بود

ما بچه های کوچهء دریا ندیده هم
از مرزهای سنگی شب می گریختیم
از صخره های سبز خزر تا خلیج سرخ
در مشتهای کوچکمان عشق ریختیم
...
دنیا بزرگتر شد و ما هی بزرگتر...
چندین بهار آمد و چندین بهار رفت
آن شوق کودکانهء اردیبهشت ماه
از خنده های زخمی ما بی قرار رفت

ما لحظه های سیب و سه تار و ستاره را
در هفت سین خاطره ها جا گذاشتیم
در غرفه های ظلمت شب منزوی شدیم
خود را میان فاجعه تنها گذاشتیم

اکنون بخواب! همنفس کودکی بخواب!
ما سالهاست یکسره بر باد رفته ایم
ما بچه های کوچهء دیروز نیستیم
نوروزهای کوچک ِ از یاد رفته ایم...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 28 اسفند1387ساعت 18:29  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

نورهاي حسود بر پيشاني ات تو را پير نشان مي دهد
نفس هايت آواز غريبي است
که کشاورزان خسته مي فهمند
   هنگام که سرما به خشخاش ها مي زند
پاهايت بوي مين مي دهد
دهانت بوي گرسنگي
شانه هايت آوار آوار
     آوارگي.
عرقت را پاک کن
مردان زابلي براي دخترت طلا مي خرند
پسرت در چاههاي «تلّ سياه*» سيراب است
     تا ابد
سيگارت را بکش
اين قهوه خانه هاي کثيف «چايِ سبز*» ندارند
اين سالثانيه هاي خمار
اين آرامشِ در نوميدي
اين من که توام
روزي تمام  مي شود
با مرگ ما

+ نوشته شده در  شنبه 24 اسفند1387ساعت 15:47  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

از هم گريختيم
و آن نازنين پياله دلخواه را دريغ
بر خاك ريختيم
جان من و تو تشنه پيوند مهر بود
دردا كه جان تشنه خود را گداختيم
بس دردناك بود جدايي ميان ما
از هم جدا شديم و بدين درد ساختيم
ديدار ما كه آن همه شوق و اميد داشت
اينك نگاه كن كه سراسر ملال گشت
و آن عشق نازنين كه ميان من و تو بود
دردا كه چون جواني ما پايمال گشت
با آن همه نياز كه من داشتم به تو
پرهيز عاشقانه منناگزير بود
من بارها به سوي تو بازآمدم ولي
هر بار دير بود
اينك من و تو ايم دو تنهاي بي نصيب
هر يك جدا گرفته ره سرنوشت خويش
سرگذشته در كشاكش طوفان روزگار
گم كرده همچو آدم و حوا بهشت خويش

+ نوشته شده در  چهارشنبه 21 اسفند1387ساعت 23:14  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
ای عاشقان ای عاشقان پیمانه ها پرخون کنید

وز خون دل چون لاله ها رخساره ها گلگون کنید

آمد یکی آتش سوار    بیرون جهید ازین حصار

تا بردمد خورشید نو شب را زخود بیرون کنید

آن یوسف چون ماه را از چاه غم بیرون کشید

در کلبه ی احزان چرا این ناله ی محزون کنید؟

دیوانه چون طغیان کند زنجیر و زندان بشکند

از زلف لیلی حلقه ای در گردن مجنون کنید

دیدم به خواب نیمه شب خورشید و مه را لب به لب

تعبیر این خواب عجب ای صبح خیزان چون کنید؟

نوری برای دوستان  دودی به چشم دشمنان

من دل بر آتش می نهم  این هیمه را افزون کنید

زین تخت و تاج سرنگون تا کی رود سیلاب خون؟

این تخت را ویران کنید این تاج را وارون کنید

چندین که از خم در سبو خون دل ما می رود

ای شاهدان بزم کین  پیمانه ها پرخون کنید

+ نوشته شده در  شنبه 17 اسفند1387ساعت 20:14  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
هنر اگر هيچ‌ خدمتي‌ به‌ بشر نکرده‌ باشد ،
لااقل‌ ثابت‌ کرده‌ که‌ توافق‌ بين‌ زن‌ُ مرد
و بين‌ِ شاعرُ قدرت‌ از محالات‌ است‌ !
درست‌ مثل‌ِ عالم‌ بعد از مرگ‌
و اجرام‌ِ دور از دسترس‌ تلسکوپ‌هاي‌ غول‌پيکر...

به‌ خانواده‌ي‌ محترم‌ سلام‌ دارم‌
و دست‌ يکايکشان‌ را مي‌بوسم‌ !
غرض‌ از مزاحمت‌ اين‌ بود که‌ همين‌ حالا دختري‌ ،
به‌ راستي‌ ما شعرا را به‌ حماقت‌ متهم‌ کرد !
دليلش‌ هم‌ اين‌ بود که‌ بلبل‌ها هيچ‌گاه‌ قادر به‌ چهچه‌ نيستند ،
بلکه‌ آن‌ پرنده‌يي‌ که‌ چهچه‌ مي‌زند قناري‌ است‌ ، نه‌ بلبل‌...
من‌ ، محکم‌ به‌ او گفتم‌: بي‌شعور !
ولي‌ وجداناً !
ـ با در نظر گرفتن‌ اين‌ که‌ روزِ قيامتي‌ هم‌ در کار است‌ ـ
آيا بلبل‌ واقعاً چهچه‌ مي‌زند
و آيا منابع‌ِ الهام‌ِ شاعران‌ِ مَلَنگ‌ِ دورُ بَرمان‌ ،
به‌ آرايشگاه‌ رفته‌ وُ کمندِ گيس‌ِ خود را کوتاه‌ مي‌کنند ؟
پَس‌ اگر قرار باشد بلبلي‌ چهچهه‌ نزند
و گيس‌ِ بلندي‌ هم‌ وجود نداشته‌ باشد ،
سرنوشت‌ بشرُ شعر ناب‌ِ فارسي‌ چه‌ مي‌شود ؟

مرده‌شورِ روزگاري‌ را ببرد
که‌ به‌ جاي‌ شراب‌ِ ناب‌
الکل‌ِ سگي‌ به‌ خوردِ شاعرش‌ مي‌دهد ،
تا کله‌پا شودُ به‌ جاي‌ سرودن‌ِ باشکوه‌ترين‌ قصيده‌ها
به‌ ميز بخوردُ بشقاب‌ها وُ ليوان‌ را بشکند
و به‌ فاميل‌هاي‌ زنش‌ فحش‌هاي‌ رکيک‌ بدهد !

حالا به‌ من‌ بگو ! برادر !
زبانم‌ لال‌ آيا
قافيه‌ ، قافيه‌ را باخته‌ است‌ ؟
زبانم‌ لال‌ آيا
کارِ شعر ساخته‌ است‌ ؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه 24 بهمن1387ساعت 14:48  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

+ نوشته شده در  یکشنبه 20 بهمن1387ساعت 10:10  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
چراعاقلان رانصيحت کنيم 
بيائيدازعشق صحبت کنيم
تمام عبادات ماعادت است
به بي عادتي کاش عادت کنيم
چه اشکال داردپس ازهرنماز
دورکعت گلي راعبادت کنيم
به هنگام نيت براي نماز
به آلاله هاقصدقربت کنيم
چه اشکال داردکه درهرقنوت
دمي بشنوازني حکايت کنيم
چه اشکال دارددرآئينه ها
جمال خدارازيارت کنيم
مگرموج دريازدرياجداست
چرابريکي حکم کس ردکنيم
پراکندگي حاصل کثرت است
بيائيدتمرين وحدت کنيم
وجودتوچون عين ماهيت است
چرابازبحث اصالت کنيم
اگرعشق خودعلت اصلي است
چرابحث معلول وعلت کنيم
بياجيب احساس وانديشه را
پرازنقل مهرومحبت کنيم
پرازگلشن رازازعقل سرخ
پرازکيمياي سعادت کنيم
بيائيدتاعين عين القضات
ميان دل ودين قضاوت کنيم
اگرسنت اوست نوآوري
نگاهي هم ازنوبه سنت کنيم
مگوکهنه شدرسم عهدالست
بيائيدتجديدبيعت کنيم
برادرچه شدرسم اخوانيه
بيايادعهداخوت کنيم
بگوقافيه سست يانادرست
همين بس که ماساده صحبت کنيم
خدايادلي آفتابي بده
که ازباغ گلهاحمايت کنيم
رعايت کن آن عاشقي راکه گفت
بياعاشقي رارعايت کنيم  . . .

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 17 بهمن1387ساعت 17:32  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
امشب که روح من
تن شسته در صراحت ممکن‌ترین محال
و خلوت سکوت مرا
قریاد گنگ شب‌پره‌ای
                      آشفته کرده‌است
فکرم به هیچ روزنه‌ای ره نمی‌برد
اما تمام درک من از هستی
یکباره مثل خاطره‌ای جاری‌ست

دلتنگم از کدورت این لحظه‌های کور
در باغ‌های شوم سعادت
در باد گم‌شدن،
با هیچ جای غیرت من سازگار نیست

*

ای آبی غرور تو سرشار!
وقتی که با نهایت بی‌رنگی
بر اعتماد یخ‌زده‌ام
                    لبخند می‌زنی
خورشید در صداقت خود
                             تردید می‌کند
و آسمان به خویش می‌آید
عریانی صداقت تو وحشت‌آور است

من از هراس اینهمه عریانی
ای یار!
ناگزیر سکوتم
شاید سکوت من،
زخم دهان‌گشوده‌ی دردی نگفتنی ست
دردی که نیست.
وقتی که درد، درد تماشا نیست
وقتی که باد، پنجره را
                            باز کرده است
+ نوشته شده در  چهارشنبه 16 بهمن1387ساعت 13:55  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

گفته بود پیش از این‌ها: دوستی ماند به گل

دوستان را هر سخن، هرکار، بذر افشاندن است

در ضمیر یکدگر

باغ گل رویاندن است

 

گفته بودم: آب و خورشید و نسیمش مهر هست

باغبانش، رنج تا گل بردمد

گفته بودم گر به بار آید درست

زندگی را چون بهشت

تازه، عطرافشان و گل‌باران کند

 

گفته بودم، لیک، با من کس نگفت

خاک را از یاد بردی خاک را

لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ

بذرهای آرزویی پاک را

 

آب و خورشید و نسیم و مهر را

زانچه می‌بایست افزون داشتم

شوربختی بین که با آن شوق و رنج

« در زمین شوره سنبل» کاشتم

- گل؟

چه جای گل، گیاهی برنخاست

در پی صد بار بذرافشانی‌ام

باغ من، اینک بیابان است و بس

وندر آن من مانده با حیرانی‌ام

 

پوزشم را می‌پذیری،

                     بی‌گمان

عشق با این اشک‌ها، بیگانه نیست

دوستی بذری‌ست، اما هر دلی

در خور پروردن این دانه نیست.

+ نوشته شده در  دوشنبه 14 بهمن1387ساعت 17:52  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

Your greetings they'll ignore.
With their heads resting on their chests.
None affords to lift a head to greet the comrades.

Vision is limited,
The path is dark and gloomy.
And if your hand is extended in search of affection,
Their hands will come to you with repugnance,
Because it is cold to death.

The breath emerging out of the warm chest,
Turns into a dark cloud,
Dimming your vision like a wall


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه 12 بهمن1387ساعت 10:52  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 

سر زد به دل دوباره غم کودکانه ای
آهسته می تراود از این غم ترانه ای،ای دوست،خدا دلم ای یار،

باران شبیه کودکی ام پشت شیشه هاست
دارم هوای گریه
دارم هوای گریه خدایا بهانه ای!

باران! باران! دوباره باران! باران!
باران! باران! ستاره باران! باران!

ای کاش ,ای کاش ,ای کاش تمام حرفها شعر تو بود
باران! باران! بهار! باران! باران!

باران بهار، برگ پیغام تو بود
یا نامه ای از کبوتر بام تو بود

هر قطره حکایتی شگرف از لب تو، ای دوست
هر دانه ی برف، حرفی از نام تو بود

درد تو به جان خریدم و دم نزدم
درمان تو را ندیدم و دم نزدم

از حرمت درد تو ننالیدم، هیچ
آهسته لبی گزیدم و دم نزدم

+ نوشته شده در  چهارشنبه 2 بهمن1387ساعت 11:45  توسط علی قلی زاده کیسمی  | 
از خودم خسته ام
از خودم سفر مي كنم
با يك بليط يكسره
و يا
گارسون برايم ... بياوريد
لطفاً منو
دو چنگال
دو بشقاب
دو بطري
دو ليوان
دو فنجان
دو قاشق
دو دستمال سفره
و يك گلدان خالي براي احتمال يك گل سرخ


سمیرا مخملباف

+ نوشته شده در  دوشنبه 30 دی1387ساعت 11:41  توسط علی قلی زاده کیسمی  |